Sierra Ferrell betovert Paradiso

Countryzangeres Sierra Ferrell liet in Paradiso zien én horen waarom ze in 2025 vier Grammy Awards won in de categorie americana. Met haar glanzende stem en extraverte performance veroverde ze moeiteloos het uitverkochte Paradiso. Op een ingetogen manier, maar zonder al te veel bescheidenheid.

Door Michel Rodrigues

De zangeres blijft dicht bij zichzelf en lijkt het punt te hebben bereikt waar ze zo lang naar heeft gezocht. Ze omarmt het menselijke, met alle emoties die daarbij horen. In een uitgebalanceerde show brengt ze haar gevoel overtuigend over en raakt ze haar publiek. Ze is een verhalenverteller, een entertainer en bovenal een begenadigd muzikant. Als zangeres kent ze beheersing over haar stem en ze wisselt moeiteloos sereniteit af met rauwe uithalen.

Haar muziek laat zich het best omschrijven als een moderne versie van traditionele Amerikaanse rootsmuziek, met banjo, gitaar, mondharmonica en viool als belangrijkste ingrediënten. Of, zoals ze zelf zegt: ‘Ik wil mensen nostalgisch maken voor het verleden, maar enthousiast over de toekomst van de muziek.’ Daarbij wordt ze gedragen door een band die haar in alle opzichten ondersteunt. Ze oogt klein tussen de grote mannen met cowboyhoeden, maar is onmiskenbaar het middelpunt van het podium.

De set is veelzijdig en gevarieerd. De opbouw is zorgvuldig en de intensiteit aangenaam gedoseerd. In het eerste deel van het optreden ligt de nadruk op ouder werk. Openingsnummer Rosemary, een ingetogen murder ballad, vormt een voorzichtige maar tedere start en zet de toon voor de rest van de avond. Het tempo waarin de nummers elkaar opvolgen ligt hoog.
Ferrell zwiert over het podium en danst met haar bandleden. Af en toe verschijnt een voorzichtige glimlach op haar gezicht en soms lijkt ze heel even in gedachten verzonken om indrukken te verwerken. Maar snel neemt ze weer de regie over haar muziek. Meerdere keren bedankt ze God en roept ze het publiek op stil te staan bij het leven, vriendelijk voor elkaar te zijn en compassie te tonen.

Langzaam verschuift de aandacht naar nummers van haar jongste album Trail Of Flowers. Hoogtepunten zijn Lighthouse (waarbij het publiek de terugkerende regel meezingt ‘Could you be the lighthouse of my soul’), het krachtig gespeelde Chittlin' Cookin' Time In Cheatham County en het melancholische Years. Met Fox Hunt wordt vuurwerk afgeleverd. Op een grote basdrum slaat Ferrell de eerste maten van het nummer. Het moge duidelijk zijn: dit is Heavy Petal Music. Dat er nog meer in het vat zit, bewijzen de toegiften met de cover Don't Let Me Down en de klassieker Jeremiah.

De muzikale levensloop van de 37-jarige Sierra Ferrell leest als een indrukwekkend verhaal. Haar jeugd kende vele dieptepunten in een nomadisch bestaan: een wild en onvoorspelbaar leven waarin ze meerdere keren de dood in de ogen keek. Muziek was altijd haar houvast. Ze speelde op straathoeken en in treinen, in Charleston, waar ze opgroeide, maar ook in Seattle, New Orleans, Nashville of waar ze ook terechtkwam.

In Nashville viel uiteindelijk alles op zijn plaats. Daar vond ze zichzelf opnieuw uit, met muziek die rauwer, eerlijker en persoonlijker werd. Via het YouTube-kanaal GEMS on VHS bereikte haar werk een veel groter publiek. Vervolgens ontdekte producer Gary Paczosa van Rounder Records haar en bood haar een platencontract aan. Het album Trail Of Flowers uit 2024 gaf een nog dieper inzicht in haar ontwikkeling als kunstenaar en liet een rijker en voller geluid horen.

Wie haar nog niet kent, doet er goed aan eens door YouTube te struinen. Daar is ook te zien met welke artiesten ze inmiddels heeft samengewerkt, onder anderen Zach Bryan, Post Malone en Old Crow Medicine Show. Luister ook eens naar haar bluesy interpretatie van Someone Like You van Adèle, samen met Lukas Nelson en The Travelin' McCourys.

Na zoveel omzwervingen, ontberingen en zijpaden lijkt Ferrell nu eindelijk te kunnen oogsten. Met de start van haar Heavy Petal Tour verwijst ze in zowel haar muziek als haar podiumaankleding regelmatig naar de bloemenmetafoor: tederheid die verrassend veel kracht en betekenis kan dragen. Als tastbare afsluiting van die gedachte deelde ze na afloop gele rozen uit aan het publiek. Een klein gebaar, maar een treffend symbool. Daarmee omarmde zij haar publiek en sloot het publiek Sierra Ferrell definitief in het hart.

Sierra Ferrell: gezien op 30 juni in Paradiso, Amsterdam