'Sticky Fingers' als cadeau voor nieuwe Heaven-abonnees

Draait het nou echt allemaal om die rits? Hopelijk niet, want Sticky Fingers is gewoon een van de betere albums van The Rolling Stones. Hoe dan ook, De Rits is ouderwets prikkelend aanwezig op de lp’s in de ruime serie geremasterde heruitgaven. De cd’s doen het met een tweedimensionale rits – plat dus. Sticky Fingers ligt klaar voor nieuwe Heaven-abonnees – zo lang de voorraad strekt.

Sticky Fingers, verschenen in 1971, is nogal gericht op de Amerikaanse markt. The Rolling Stones namen op in Muscle Shoals en nog wat verspreide plekken, waaronder hun eigen mobiele nieuwe studio, geparkeerd voor Mick Jagger’s slot Stargroves. Dat geeft het album een licht chaotisch karakter – geen eenheid van geluid. Evengoed hoort dat bij de Stones, die nooit op een foutje minder of meer hebben gekeken. Niet één slecht nummer op die plaat, daarover is vrijwel iedereen het eens. Het blijkt nog maar eens bij beluistering 44 jaar nadat we voor het eerst Brown Sugar hoorden, de opener en tevens eerste single – wereldwijd een hitklassieker.

De Stones zijn op Sticky Fingers in topvorm. Gitarist Mick Taylor, opvolger van Brian Jones, speelt zijn eerste album vol. Keith Richards heeft een goeie aan het jonge talent met zijn engelachtige uiterlijk, en buit dat kundig uit. Mick Jagger is uitstekend bij stem, al zijn de teksten traditiegetrouw hier en daar lastig te volgen. Dat in de bedrijvigheid rond de verboden substanties sommige niet op papier komen en later zijn gereconstrueerd, hindert niet. Charlie Watts en Bill Wyman, drummer en bassist en beiden zwijger van beroep, dragen de nummers onopvallend.

Sticky Fingers is een album vol geschiedenis. De geschiedenis van Mick Jagger en Marianne Faithfull middels Sister Morphine, door hen samen geschreven, ook al blijft haar naam onvermeld. De geschiedenis van Keith Richards’ verslaving middels countrysong Dead Flowers. Zo verwijst elk liedje naar relaties, ruzies, persoonlijke sores. Het is niet van alle teksten duidelijk waarover ze gaan of wat de aanleiding en inspiratie zijn. Moonlight Mile is de codenaam voor een nachtelijk cokefeestje, maar Jagger blijft volhouden dat hij titel en tekst vond in de eenzaamheid van touren.

O ja: Sticky Fingers is niet de eerste plaat op het eigen label van The Rolling Stones, met dat nu nog steeds voluptueuze logo van tong en lippen. Dat is een elpee met interviews met de band door ene John Dow. Leuke vraag voor een muziekquiz.

In de Heaven die nu in de kiosken en platenzaken ligt, staat een uitgebreid verhaal over Sticky Fingers. Heaven is geheel vernieuwd. Wie nu een actie-abonnement neemt, ontvangt als welkomstcadeau naar keuze de geremasterde versie van Sticky Fingers van The Rolling Stones óf de dubbel-cd Songs 2003–2013 van Ane Brun. Word abonnee!