Tacoma Radar - No One Waved Goodbye, Swallow - Blown

4AD 
The Numero Group

Zodra genres meer op de achtergrond raken en toch aantonen nieuwe bands te inspireren, kun je er donder op zeggen dat bijna vergeten groepen opduiken alsmede oude opnamen van groepen in zulke genres die nooit de erkenning kregen die ze eigenlijk verdienden. In dit geval betreft het een reissue op dubbel-cd van de albums Blown en Blowback van de Londense shoegazegroep Swallow, en een cd met het volledige werk (album, twee ep’s en vier live-tracks, deels onuitgegeven) van de Schotse slowcoreband Tacoma Radar. Stammend uit de eerste helft van de jaren negentig, toen shoegaze op zijn hoogtepunt was, bleef Swallow destijds niet helemaal onopgemerkt. Hun door droompop en Cocteau Twins ingegeven sound viel enigszins weg te midden van alle nieuwe bands die het genre toen binnenkwamen. Niettemin bewijst Blown/Blowback dat Swallow achteraf bezien toch tot de betere shoegaze-acts behoorde en eigenlijk meer succes hadden moeten hebben.

De grens tussen shoegaze, droompop en slowcore is vaak moeilijk te trekken, want hoewel de tempi bij de laatste duidelijk lager is, bewijst Tacoma Radar, door even aan te zetten, dat de overeenkomsten groot zijn. Gitarist Richie Ferguson en drummer Kenny Anderson vormen de spil van de groep en tekenen ook voor het puike songmateriaal, al is het de even lieflijke als kwetsbare zang van eerst Ann Langridge (op beide ep’s) en later Jennifer Cosgrove (op het album) die op het eerste gehoor de grootste stempel op de muziek lijkt te drukken. Al is het juist het contrast met de elektrische gitaar en dwingende ritmen die Tacoma Radar tot een van de miskende slowcore groepen uit het begin van deze eeuw maakt. Wat dat aangaat zou ik No One Waved Goodbye zeker aanraden aan iedere liefhebber van een band als Galaxie 500.

Eric van Domburg Scipio