The Belair Lip Bombs: felle gitaren tegen een gepijnigd hart

De jonge Australische band The Belair Lip Bombs staat aan het begin van een lange tour: eerst door Europa, vervolgens langs verschillende steden in de VS en later dit jaar nog een aantal optredens in eigen land. Natuurlijk laten ze daarbij het Amsterdamse Paradiso niet links liggen. Ze stonden hier al twee keer eerder en hebben inmiddels een behoorlijke fanbase opgebouwd.

Tekst en foto Michel Rodrigues
 
Maisie Everett is het boegbeeld van de band. Je kunt niet om haar stem heen, al heeft ze het tijdens het optreden in de bovenzaal van Paradiso zichtbaar lastig. Ze worstelt regelmatig met het geluid en de monitor, waardoor ze zichzelf niet altijd goed kan horen. Toch blijft haar onderscheidende stem overeind. Een stem die je pakt en niet snel meer loslaat.

Onmiskenbaar klinkt in het geluid de muziek van The Strokes door: korte staccato songs, vaak voorzien van refreinen die uitnodigen tot meezingen en bijna voor stadions lijken gemaakt. Ga je nog wat verder terug in de tijd, dan komt de vergelijking met The Buzzcocks bovendrijven. Ook bij The Belair Lip Bombs is er voortdurend dat verlangen en die emotionele onrust, aangezet door opzwepende gitaren.

Vanaf het openingsnummer Again And Again laat de band er geen gras over groeien. De vijftien nummers worden in een hoog tempo afgewerkt en na 55 minuten zit het optreden erop. Everett heeft weinig woorden nodig. Het is bijna indrukwekkend hoe ze stoïcijns ieder nummer zingt en af en toe tegendraadse gitaarpartijen speelt. Dat is ook een van de sterke kanten van de band: de afwisseling in gitaarpartijen, vooral aangevoerd door leadgitarist Mike Bradvica. Hij tovert in Hey You soms het geluid van een sirene uit zijn gitaar, terwijl hij op andere momenten juist kiest voor eenvoudige, ondersteunende maar nooit saaie ritmische gitaarpartijen.

Melodieus wordt het geheel verder ingekleurd door de baspartijen van Jimmy Droughton, die vooral in harmonie met Everett en Bradvica lijkt te willen spelen. De drie instrumenten zoeken elkaar voortdurend op, zonder dat een van hen nadrukkelijk de boventoon voert. Daarmee ontstaat een geluid dat tegelijkertijd rauw en melodieus is. Met het laatste nummer, Don’t Let Them Tell You, zorgt de band voor een indrukwekkende afsluiting.

Het is niet vreemd dat Jack White The Belair Lip Bombs als eerste Australische band heeft laten toetreden tot zijn Third Man Records-label. Met de recente plaat Again heeft de band opnieuw een flinke stap vooruit gezet. De rammelrock van het eerste album Lush Life heeft plaatsgemaakt voor de powerpop van de tweede plaat. De nummers zijn eerlijk en lijken tot hun essentie te zijn teruggebracht. Juist in die eenvoud ontstaat ruimte voor versieringen. Ieder lid levert daarin een eigen bijdrage.

Everett als aanvoerder en de band als geheel lijken goed te weten wat ze willen. De lange tour is vooral bedoeld om veel te spelen en ongetwijfeld ook om ondertussen nieuw repertoire op te bouwen voor een volgend album.  Met dit werkethos zal een nieuw album niet lang op zich laten wachten. En wie weet staan The Belair Lip Bombs binnenkort dan opnieuw in Nederland op het podium.

The Belair Lip Bombs live: gezien op 31 augustus in Paradiso, Amsterdam.