The Damned And Dirty - Fading Sun

Eigen beheer/www.thedamnedanddirty.com

Met Fading Sun levert de Zaanse bluesrockformatie The Damned And Dirty zijn zesde studioalbum af en laat meteen weer horen waarom deze in 2012 opgerichte band drie jaar achtereen bij de Dutch Blues Awards de prijs won voor het beste bluesalbum met respectievelijk The Damend And Dirty in 2012, Sell Your Soul in 2013 en Rolling Into Town in 2014.
Het was een tempo die de groep rond oprichters Kevin de Harde (zang, mondharmonica) en Micha Sprenger (gitaar) niet kon volhouden, waardoor het na Hoodoo Down in 2015 en Revelation in 2018 acht jaar zou duren alvorens men afgelopen mei Fading Sun uitbracht. Ondertussen uitgegroeid tot een vijfpersoonsband door de komst van drummer Alexander van Meerten, bassist Dirk van Hoven en achtergrondzangeres Tarah Ouwerkerk, heeft The Damend And Dirty ook hun eigen sound aanzienlijk verbreed. Want hoewel bluesrock op de A-kant van Fading Sun nog altijd de boventoon voert, gespeeld met een enthousiasme en inzet die me ook wel aan de Stones’ Foreign Tongues doet denken, kent de B-kant van de plaat, na de vrij punky opener Evil Eye, een beduidend stemmiger, meer rootsy insteek die zeker niet minder aanvoelt. Wat dat betreft is het niet voor niets dat The Damned And Dirty twee jaar terug nog bij de Dutch Blues Awards werd uitgeroepen tot Best Blues Act en zou het me niet verbazen als deze Fading Sun straks opnieuw de prijs wint voor Best Blues Album.

Pieter Wijnstekers