White Denim - 13

Bella Union Records

Ooit was er een tijd dat jonge mensen nieuwsgierig waren naar nieuwe bandjes en hun muziek. Lowlands was dan de jaarlijkse centrale hoogmis om deze te bewonderen. Mijn dochter behoorde tot deze groep. Enthousiast, maar ook kapot kwam ze terug en vertelde over Spoon, the Strokes en White Denim. 3voor12 schrijft over het optreden van de Texanen op Lowlands in 2011: “Virtuoze muzikantenband krijgt de hele weide mee” Helaas begin ik deze recensie in verleden tijd, want anno nu maakt White Denim met 13 de meest overbodige plaat van het jaar. Voorwaar een hele prestatie. In de ronkende omschrijving van de platenmaatschappij spreekt men over rauwe blues en muzikale diversiteit. Tekstueel gaat het ook nog ergens over. Ik vind het kabbelende koffietafelmuziek. Nergens, maar dan ook nergens gaat de muziek schuren. De composities klinken gedateerd en soms op het melige af. Dit is toch niet de band die begon met albums als Workout Holiday, Explosion en Fits. Toen waren de definities vooral avontuurlijk, eigenzinnig, verrassend en live een muur van geluid. Op 13 staan, hoe kan het ook anders, dertien nummers en pas tegen het eind van de draaibeurt komt er iets van spanning en richting in de liedjes. Dat begint bij Hired Hand #2 dat overloopt in Ruby. Het beste nummer is Matchbook Baby, maar het is gewoon te weinig om 13 een geslaagd album te noemen van James Petralli en zijn partners. Misschien hadden ze gewoon het getal 13 moeten overslaan en er 14 van moeten maken. In Nederland staat dat getal altijd garant voor eeuwige roem.

Michael Struis