William Fitzsimmons: zachtmoedig over grootmoeder

Sommige vorige albums waren een tikkeltje eenvormig en saai. Maar de nieuwe van William Fitzsimmons is een ep en betovert volledig. Slechts weinigen kunnen zo mooi zacht zingen als hij.

Ja hoor, het is er onmiddellijk weer: kippenvel. Er staan al diverse cd’s van deze voormalige psychotherapeut in de kast en toch slaagt hij er steeds opnieuw in te betoveren met zijn warme fluisterzang, die dicht in de buurt komt van de meest intieme momenten van Jimmie Spheeris en Sufjan Stevens.

Subtiel gitaarspel, mooi aangevuld met een piano, hier en daar een vleugje elektronica en soms ook strijkers, zijn geluid is niet wezenlijk veranderd. Toch maakt William Fitzsimmons (enorme baard, kaal, zoon van twee blinde ouders) dit keer nét wat meer indruk. Mogelijk komt dat omdat Pittsburgh met zeven nummers aanzienlijk korter is dan gebruikelijk, waardoor het gevaar van eenvormigheid niet opduikt.

Mogelijk ook heeft de thematiek – het leven en de dood van zijn grootmoeder – ermee te maken, waardoor een song als I Had To Carry Her (Virginia’s Song) net wat meer emotionaliteit heeft dan we gewend zijn.