Aftellen naar Take Root 2026: op ontdekkingsreis in Groningen

Net als een enkele Heaven-collega’s reis ik al sinds jaar en dag af naar Groningen voor een met muziek overladen weekend. Uiteraard met Take Root als middelpunt. Zodra de datum bekend is regelen mijn concertmaatje en ik ogenblikkelijk een slaapplaats, meestal zonder al veel over het programma te weten. Want de formule van het eendaagse festival garandeert zowel door de breedte in genres als de variëteit in gevestigde en minder bekende acts eigenlijk altijd een interessante dag.

Tekst Eddie Aarts Foto Silken Weinberg

Dit jaar lijkt die laatste categorie wat steviger vertegenwoordigd. Wellicht heeft u de de nodige van die artiesten al ruimschoots in de kast of reeds aan het werk gezien. Ik kan uiteraard slechts voor mezelf spreken, maar ik vind zo’n line-up heerlijk. Want wat is er nu leuker dan je te laten verrassen en overtuigen. Zijn we als verknochte liefhebbers niet juist op zoek naar díe kick van het nieuwe? Ik verheug me er enorm op; een ontdekkingsreis in Groningen.
 
Natuurlijk is het altijd fijn een paar persoonlijke ‘headliners’ op het affiche te zien, of die nu letterlijk in de grootste letters staan vermeld of niet. Maar eerlijk is eerlijk, héél grote namen zien we dit jaar niet in Groningen. Ik geef het je ook te doen, het festival beleeft dit jaar zijn 28e editie en het is geen sine cure gevestigde namen in americana, country en wat randgebieden te noemen die níet hun opwachting op het festival maakten. Soms zelfs al meermalen en hoewel daar artiesten bij zitten die menigeen op élk denkbaar moment nog eens live zou willen zien, is te veelvuldig of frequent in herhalingen vervallen voor een connaisseurs-evenement als dit ook geen aantrekkelijke keuze.
 
Genoeg ‘houvast’ is er gelukkig wél. De afsluiters in de Grote Zaal zijn de mannen van American Aquarium. Met twee eerdere TR-optredens ‘oudgedienden’ inderdaad, maar het afgelopen zomer verschenen album New Ways Lo Lose maakt beslist nieuwsgierig naar hun huidige set.
Nog zo’n goede, zelden teleurstellende bekende is singer-songwriter Otis Gibbs die voor de tweede keer Take Root aandoet en ditmaal aftrapt in de Kleine Zaal.
 
Even prominent bovenaan het programma prijkt Willow Avalon maar die was dit jaar pas voor het eerst in ons land te zien. Niet vreemd, want haar ster rees ook in thuisland Amerika snel. Zij is de dochter van TR-alumnus Jim White, maar groeide in Georgia op bij haar moeder en herstelde pas in haar late tienerjaren het contact met haar vader.
Ze begon al jong muziek te maken en draait al jaren mee in het livecircuit, geregeld als support van klinkende namen in het genre. Inmiddels is ze hard op weg er zelf een te worden en een contract met platenlabel Atlantic illustreert groot vertrouwen. Het raak getitelde album Southern Belle Raisin’ Hell uit 2025 maakte dat al waar, en het eerder dit jaar verschenen Pink Pocket Pistol doet daar nog een overtuigende schep bovenop. Willow maakt onvervalste country uit de school van Dolly, waarmee ik bedoel dat niet alleen in haar stemgeluid maar ook in haar oeuvre  – waarin plaats is voor humor, scherpzinnigheid en eigengereidheid – haar inspiratiebron doorklinkt. Willows oeuvre kent echter een brede muzikale horizon en dat zou wel eens verrassend goed kunnen uitpakken.
 
Een al veel langer ‘gevestigde naam’ is die van The Del Fuegos, al bedriegt die term een beetje. De groep rond de broers Dan en Warren Zanes maakte weliswaar al in de jaren tachtig furore temidden van min of meer gelijkgestemde acts als The Gun Club, Los Lobos en The Blasters, maar speelde pas één keer (in 1986!) in ons land. Op 10 juni van dit jaar bouwde het enthousiaste kwartet een mooi feestje in het Zonnehuis in Amsterdam en het moet raar lopen wil het op 7 november in de Binnenzaal ook stevig swingen.
 
Dat gaat op andere momenten die dag ook beslist moeiteloos lukken. Eind september brak TR-programmeur Joey Ruchtie in een interview op deze site al een lans voor True Loves, een in soul en funk grossierend gezelschap uit Seattle, met een loeistrakke blazerssectie, dat al op voorhand mijn dagafsluiter wordt.

Min of meer in dezelfde categorie vinden we Eli ‘Paperboy’ Reed die we gezien zijn staat van dienst best tot de headliners mogen rekenen. De iets nadrukkelijker met blues en r&b geassocieerde Reed swingt live als de spreekwoordelijke neten. Hij maakt al sinds 2008 uitstekende platen en met het door de legendarische Swamp Dogg geproduceerde Getting There voegde hij vorige maand een heel sterke plaat aan die reeks toe.
 
Op zich al een lijstje artiesten waarmee de dag royaal gevuld zou zijn. Maar daarmee resteert er nog een minstens even groot aanbod van namen waar ik verduveld graag het mijne van wil weten en horen.
Dat begint al direct met het Londense Birds Flying Backwards, dat rond vier uur in de Foyer het spits afbijt. Hun in enkele dagen opgenomen debuut kreeg in binnen- en buitenland vier- en vijf-sterrenbeoordelingen. Recensenten refereren bijna zonder uitzondering aan The Beatles en de plaat werd door technicus Joe Wyatt werd afgewerkt in Abbey Road. Deze ‘Fab 6’ hebben iets waar te maken.
 
Enkele jaren geleden klonken in ‘festivalland’ nogal wat kritische geluiden over het beperkte aantal vrouwen in de programmering. Take Root was al een uitzondering die de regel vaak bevestigde en dat geldt dit jaar beslist ook.
Muireann Bradley was twee jaar geleden ook van de partij, maar de belangstelling was toen al veel groter dan de capaciteit van de Attic, waar ze haar TR-debuut maakte. De fantastische Ierse gitariste staat ditmaal in de Kliene Zaal. Muireann is intussen haar wonderkindstatus ontgroeid en op haar kersverse ep Rose Dogs & Blackwood Pew horen we haar op onnavolgbare wijze klassieke folk en countryblues vertolken, maar vinden we ook drie naadloos daarbij aansluitende eigen composities.

Lightspheres On Their Way, het eveneens kortgeleden verschenen derde album van Lily Seabird overtuigde ineens beduidend meer dan zijn voorgangers. Sterker, emotioneel volwassener songmateriaal dan voorheen én een optimaler gebruik van haar stem, die ze voorheen vooral van de gruizige kant liet horen, zorgden voor hoge waarderingen. Ze opereert aan de indiekant van het programma en wordt geregeld vergeleken met Neil Young.
 
De geprogrammeerde dames illustreren ook duidelijk hoe rijkgeschakeerd één zaterdag muziek kan. Willow, Muireann en Lily verschillen al hemelsbreed van elkaar, maar ze hebben gezelschap van een handvol collega’s uit evenzoveel muzikale windstreken.
 
Zo bleken de stem en het repertoire van de Engelse singer-songwriter Jade Bird ook het poppubliek te kunnen aanspreken. Haar debuut uit 2019 was voor mij reden genoeg haar te blijven volgen.
Hoge ogen kan ook Abigail Lapell gaan gooien. Elders op deze site vindt je een bijdrage van collega Kees van Wee die haar  prachtige ‘prairie noir’ goed weet te duiden en niet schroomt haar in één adem met artiesten als Natalie Merchant te noemen.
Op exact hetzelfde moment zou je ook kunnen kiezen voor Jobi Riccio die eveneens met louter grote namen uit het vak wordt vergeleken, op haar laatste plaat Face The Feeling wat steviger gitaarwerk in haar op folk en country gestoelde songs verwerkt en inmiddels vanuit Nashville snel terrein wint.
Daar heeft inmiddels ook Angela Autumn haar thuisbasis, maar wie weet dat haar bijnaam ‘Rose of Appalachia’ luidt, weet waarschijnlijk al wat we van haar mogen verwachten.
 
Twee interessante ‘outsiders’ dit jaar zijn Grace Cummings en Zoh Amba. Bombast en stevig aangezet materiaal én gevoelige, verstilde passages zijn de Australische Grace Cummings niet vreemd en gaan goed samen met haar soms wat theatrale zang en bij vlagen duistere teksten. Op haar jongste plaat Bloodhorse! vond ze met niemand minder dan Jonathan Wilson een fraaie balans tussen al die elementen.

Zoh Amba groeide op in Tennessee, maar is nauwelijks te vergelijken met de dozijnen artiesten uit die staat die eerder op de Trompsingel te gast waren. Het eerdere werkterrein freejazz en de saxofoon werden verruild voor de gitaar en dynamische indierock die een weerslag is van een allesbehalve rooskleurige jeugd. Het zal niemand verbazen dat ook de programmeurs van Crossing Border dit jaar een plek voor Zoh Amba inruimden.
 
Wie daar allemaal niet op zit te wachten, hoeft gelukkig weinig moeite te doen elders iets van zijn of haar gading te vinden. Ron Pope noemde zijn laatste album American Man, American Music en met een mix van folk, country, soul en zelfs gospel komt hij precies laten horen wat hij in huis heeft. Over de Australiër Henry Wagon schreven de collega’s van Altcountry een paar jaar geleden al: ‘Lee Hazlewood die begeleid wordt door Calexico in een luidruchtige stemming, na het kijken vaneen aflevering van Twin Peaks.’  Zo’n niet te evenaren volzin maakt me direct nieuwsgierig naar Henry’s (duo)show op de zolder van de Oosterpoort. Liefhebbers van wat steviger kost kunnen hun hart ophalen bij Will Slater & The 53 en ook Johnny Mullenax die afsluit in de Kleine Zaal tapt geregeld uit vaatjes met wat sterker spul. En dan omvat de line-up nog steeds een paar artiesten waar ik me de komende dagen nog eens in moet verdiepen.
 
U begrijpt, ik heb mijn route door het blokkenschema nog niet uitgezet. En met de schatkamer aan acts is dat dit jaar even moeilijk als tijdens edities waar de prominente headliners elkaar verdrongen. Gelukkig beschouw ik dat als een luxeprobleem en is de kans op een geslaagde expeditie en een paar heuse verrassingen levensgroot.