Ben Reel - Spirit’s Not Broken

MLG

Ben Reel wordt wel de Ierse Bruce Springsteen genoemd, mogelijk vanwege zijn wat hese stem of wellicht vanwege zijn rol als muzikaal voorvechter van aandacht voor het ploeterend bestaan van de Ierse arbeider en de ‘kleine man’. Als zodanig geniet hij in eigen land best grote bekendheid, maar daarbuiten wil het noch in Europa, noch in de VS echt lukken. Het is de vraag of Spirit’s Not Broken, zijn twaalfde album sinds 2006, daar veel verandering in gaat brengen. Het probleem van dit album is namelijk dat het best te genieten valt, maar aan de andere kant ook bitter weinig echt origineels bevat. Een nummer als Bring It Back To Life bijvoorbeeld lijkt zozeer geïnspireerd door Don’t Let Me Down van de Beatles, dat het maar nèt aan de goede kant van plagiaat blijft. Verder hoor ik in elk geval op Spirit’s Not Broken qua sound minder gelijkenis met Bruce Springsteen dan met iemand als Richard Hawley, overigens ook zeker geen foute vergelijking. Maar opnieuw: ook hier verzuimt Ben Reel een echt vernieuwende of originele draai aan dat materiaal te geven. Kortom: hoe goed Ben Reel het ook allemaal bedoelt, Spirit’s Not Broken is al met al niet meer – maar vooral ook niet minder! – dan een lekker in het gehoor liggend, maar weinig origineel album. 

Roeland Smits