Recensie
Benjamin Herman - The Tokyo Sessions
Roach Records /Dox Records
Wat valt er nog te zeggen over Benjamin Herman? Een Edison Oeuvreprijs zegt genoeg over zijn kameleontische kwaliteiten; punk-jazz, bigband, Afrobeat, filmmuziek, en allerlei andere etiketjes zijn reeds op zijn muziek geplakt. Het muzikale avontuur is in ieder geval iets wat Herman niet schuwt en met zijn trio tackelt hij nu zijn langgekoesterde liefde voor de J-Jazz; meerdere reizen naar Japan leveren zo een stomend album én een bijbehorende documentaire op. Opener Sugii geeft het tempo aan en tweede track Wasshoi knalt vervolgens als een funky kogeltrein door de speakers; hoog tempo, hoge energie! Het album is continu in beweging; het is hier onmogelijk om stil te staan. Uitstekende Japanse gastmuzikanten (onder meer op elektrische gitaar, sho en shakuhachi) kleden de opnames aan met interessante, explosieve, of soms ronduit sinistere details. Maar los van deze gastmuzikanten is het Herman’s sterrentrio - Jimmi Jo Hueting op drums en Thomas Pol op contrabas - wat elke bocht haarscherp weet te nemen. Hoor hoe machtig de bas van Pol klettert op YAMAN! Het stukje free jazz Gaa-Gaa ondermijnt de flow ietwat, maar Tokyo doet wat het wil. Met een goede koptelefoon voelt het alsof je middenin de pulserende stad bent gedropt; niet op de laatste plaats door de opnamekwaliteit, waarin ieder speldetail piekfijn hoorbaar is. The Tokyo Sessions schilderen zo een metropool in volle glorie; moderne mysteries razen aan alle kanten voorbij of houden zich in steegjes schuil. Louche, glad, gestroomlijnd of smerig; chaotisch voor de buitenstaander, maar stiekem een geolied netwerk van muziek. Een plaat waar Herman cum suis en de gehele J-Jazz trots op mogen zijn.
Lenny Vullings