Bonnie Prince Billy - We Are Together Again

Domino

Een jaar na zijn luchtige Nashville-plaat The Purple Bird, komt de immer productieve Will Oldham met We Are Together Again. En wie dacht dat die oranje aap op de hoes de ludieke geest van zijn gevleugelde voorganger zou erven, zit er toch naast. De nieuwste output verruilt de bondige liedjes voor wollige verhandelingen. Oldham heeft overduidelijk wat te zeggen over de staat van de wereld, waar hij in volzinnen ons op het hart wil drukken niet te zwichten voor de geopolitieke malaise; wees en blijf samen, met muziek als verbindende factor. Echter, waar een Jeff Tweedy een soortgelijke boodschap meesterlijk verkondigde met Twilight Override, weet Oldham de spijker minder op z’n kop te slaan. We Are Together Again is schitterend gearrangeerd met allerhande blaasinstrumenten, maar zelfs Cicero zou ongeduldig worden van de kabbelende lengte die Oldham’s open-deurcoupletten innemen. Waar de gearrangeerde traktaten plaatsmaken voor meer traditionele ‘nummers’, komt het album beter uit de verf. (Everybody’s Got) A Friend Named Joe en Vietnam Sunshine lijken nog het meest op liedjes van Purple Bird en hier wordt het pas meeslepend, wat jammer genoeg lastiger is bij het gros van de tracks. Of neem afsluiter Bride Of The Lion: een donkere reprise van het openingsnummer die opvallend genoeg urgenter klinkt dan diens evenbeeld. De uitgesponnen teksten zijn gefilterd tot een meer abstracte kern, een melancholiek koor en een diepe bas vormen het arrangement, tot een elektrische gitaar nog meer dreiging biedt. Hier komt de boodschap van Oldham echt binnen. Het poneert de vraag of in de uitvoering van We Are Together Again wel de juiste keuzes zijn gemaakt. Was dit met blazers gearrangeerde epistel niet indringender geweest als er was geschrapt in tekst en er dieper in de lading was gedoken? Fans van Oldham zullen veel fraais uit dit album halen, maar het blijft onbevredigend hoe het in het verkondigen van samenkomen juist vervreemdend werkt.

Lenny Vullings