Recensie
Boogie Beasts - Don’t Be So Mean!
Naked
Dit jaar viert de Vlaams/Waalse garageblues-combine Boogie Beasts hun 15-jarige bestaan en is het exact een eeuw geleden dat R. L. Burnside werd geboren. De ideale gelegenheid dus om de Mississippi Hill Country Blues en een van haar prominente vertegenwoordigers in het zonnetje te zetten. Afgezien van de traditional You Got To Move, bekend van Mississippi Fred McDowell en de Stones, hier in de verf gezet met behulp van gitarist Cedric Maes komt de rest van de songs uit de uit de koker van Burnside zelf, soms in combinatie met zijn gitarist Kenny Brown die zelf slide speelt in Skinny Woman en Snake Drive. Boogie Beasts hebben zich namelijk met hun rafelige signature sound het idioom moeiteloos eigen gemaakt en ook nog een aantal eminente gasten uitgenodigd. Zo zingt Burnside’s zoon Duwayne knallers als Jumper On The Line en Fireman Ring The Bell. DeWolff’s Pablo van de Poel laat zijn psychedelische magie los op Going Down South, terwijl Luther Dickinson zijn slide laat klinken in Over The Hill. G. Love’s hiphop benadering toont een andere invalshoek van Shake ‘Em On Down maar de archetypisch repeterende grooves van de Hill Country Blues zijn in elke track onmiskenbaar aanwezig. Poor Black Mattie en Alice Mae spelen de Belgen zonder hulp van buitenaf als om te bewijzen dat ze het ook alleen afkunnen. Onnodig. Burnside’s erfenis is in goede handen.
Marcel Haerkens