Carmen Gomes Inc. - Bluesy May

Eigen beheer

In 1995 bracht Carmen Gomes haar eerste cd uit, nadat ze het conservatorium had afgerond en het Nederlands Jazz Vocalisten Concours had gewonnen. We zijn nu dertig jaar en zo’n twintig albums verder. Die liepen qua genre soms wat uiteen: veel jazz en blues, maar ze houdt ook van kwaliteitspop en bracht eerbetonen uit aan o.a. Ray Charles en Robert Johnson. In de uitvoering staan haar albums echter dicht bij elkaar. Carmen is geen feestbeest; haar werk is over het algemeen ingetogen en ze werkt al jaren samen met dezelfde kwaliteitsmuzikanten: Bert Kamsteeg (drums), Peter Bjørnild (staande bas) plus de inventieve meestergitarist Folker Tettero. Ook haar nieuwe album heeft de vertrouwde sound en is geluidstechnisch weer een hoogstandje: loepzuiver, transparant en helder. De blues, geeft ze aan, is de rode draad: ‘niet als stijl op zich maar als kleur, als gevoel’. En naast puike covers, zoals Don’t Let The Sun Catch You Crying (Ray Charles), Nobody’s Fault But Mine (Blind Willie Johnson) en de klassieker Comes Love (o.a. bekend van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong), zijn er vier prima eigen songs, waaronder het afsluitende Long Lost Love, opgedragen aan haar grootvader. Haar fraaie stem, de knappe fasering, de ingetogen en subtiele begeleiding, het klopt weer helemaal, en dit is een eersteklas aanrader voor fans van vrouwen als Sara K en Melody Gardot. Wat het extra indrukwekkend maakt is dat dit album in één dag live in de studio is opgenomen. Het plotselinge applaus waarmee het afsluit is dan ook volkomen terecht, al komt het wel wat abrupt uit de lucht vallen.
Kees van Wee