Celine Cairo - Panacea

Ivy Records

Panacea verwijst naar een mythisch geneesmiddel tegen alle kwalen, een oplossing voor alle problemen. Maar voor Celine Cairo staat deze titel voor haar derde album juist symbool voor het loslaten van de zoektocht naar de perfecte oplossing, om zo ruimte te scheppen voor persoonlijke verandering en zelfacceptatie. De muzikale uitwerking van dat ambitieuze streven laat echter helaas soms te wensen over. Begrijp me niet verkeerd: Panacea is een mooi album. De productie is uitstekend, met de muzikale begeleiding is niets mis en de zang van de Amsterdamse is even fraai als onberispelijk. Gemeten naar het aantal streams heeft Celine Cairo zich bovendien met haar twee vorige albums, Free Fall (2016) en Overflow (2021), een behoorlijke schare fans verworven, en ook Panacea zal z’n weg naar die fanbase wel weten te vinden. Het album bevat dan ook ontegenzeggelijk een aantal goeie liedjes, zoals het in strijkers gedrenkte Woman. Of The Great Divide, waarin Panacea het eerst ècht weet te ontsnappen aan het keurslijf van ‘variaties op een thema’. Maar pas bij het slotnummer Swallows veerde ik op: een heerlijk folkpop-liedje met gitaar in plaats van piano in de hoofdrol, meer in de stijl van haar eerdere twee albums. Op de valreep levert Celine Cairo daarmee een opnieuw bewijs van hoeveel ze in haar mars heeft, maar voor de rest is Panacea naar mijn smaak jammer genoeg toch wat te hoogdravend. 

Roeland Smits