Column: De Iggy-leugen

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Vorige week woensdag besloten we dat het een goed idee was om een extra dag aan Left of the Dial toe te voegen waarop alleen maar Rotterdamse bands spelen.

Het liefst had ik dat nieuws tien minuten later naar buiten gebracht, maar zo simpel werkt de wereld niet. In zo’n geval moeten er eerst wat praktische zaken worden geregeld, zodat er op die extra dag bijvoorbeeld ook daadwerkelijk een locatie tot beschikbaar is.

Daarna waren er nog wat andere minimale hobbeltjes die genomen moesten worden voor we de extra dag konden aankondigen, dus we moesten tot na het weekend wachten.

Op zondag schalde wonderbaarlijk genoeg niemand minder dan Iggy Pop de loftrompet over Rotterdam en de geweldige bands die er vandaan komen. Dat deed hij in zijn radioprogramma op de BBC. Naar verluidt luisteren daar zo’n 300.000 mensen naar, dus prima promotie.

Afgelopen dinsdag brachten we het nieuws over de extra dag naar buiten en vlak daarna had ik een afspraak met een student die voor een scriptie iets wilde weten over gesegmenteerde marketing voor specifieke subculturen. Of zoiets. Studenten maken altijd scripties over alledaagse dingen die ze heel ingewikkeld omschrijven, dus misschien herinner ik het me niet helemaal goed.

Voor hij aan zijn scriptievragen begon, wilde hij eerst weten hoe we Iggy Pop zover hadden gekregen een item over Rotterdam te maken. Toen ik hem verbaasd aankeek, verduidelijkte hij: “Was het een zak met geld, of een kwestie van persoonlijke connecties?”

Ik probeerde uit te leggen dat het toeval was, gewoon een gelukkige samenloop van omstandigheden, maar dat wilde er niet echt in. In zijn gesegmenteerde marketingwereld moest het een vooropgezet plan zijn.

In eerste instantie vond ik het eigenlijk ook best teleurstellend dat wij dit niet gewoon zelf hadden bedacht, maar als snel begon het me te irriteren dat de student niet wilde accepteren dat dingen soms gaan zoals ze gaan. Ik kreeg er geen woord meer tussen, hij bleef maar kakelen over klassieke marketingstrategieën en toen hij ook nog de term “influencer voor een oudere rockdoelgroep” liet vallen, was ik er wel klaar mee.

Om een lang verhaal kort te maken: er loopt nu een student in Rotterdam rond die denkt dat ik het nummer van Iggy Pop in mijn telefoon heb staan en dat ik altijd kan appen als ik iets nodig heb.

Het wordt vast een prachtige scriptie.