Column: (niet) alles is anders

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

We waren voor een festival in New York. Daar waren we al vaker geweest, maar op de een of andere manier is het op zo’n eerste avond toch altijd weer even wennen.

Bij sommige zalen kon je gewoon doorlopen, op andere plekken had je een badge nodig. En bij weer een andere zaal vroegen ze om een badge én een stempel. Bij de ene bar stond de meest vriendelijke barman ooit, bij de andere moest je zelf maar raden dat je niet werd geholpen omdat je je ID nog niet had laten zien.

We waren ook bij een panel en als iemand iets nuttigs zei, knikte het publiek niet alleen instemmend, ze hielden ook hun handen omhoog en knipten een keer of zes met hun vingers. Kennelijk is dat de beste manier om te laten zien dat je het met iemand eens bent.

Allemaal prima als je het eenmaal weet, het was gewoon even anders.

De volgende ochtend gingen we ontbijt halen. Buiten bij de broodjeszaak stond een man te bedelen. Een vriendelijke dame bood aan een maaltijd voor hem te betalen, dus ineens stond hij naast ons in de rij om te bestellen. Die rij was lang en hij had alle tijd om ons ongevraagd zijn levensverhaal te vertellen.

Op 14 februari was hij vrijgekomen na een gevangenisstraf van tien jaar. Hij was vastberaden nu op het rechte pad te blijven en gelukkig kreeg hij daar hulp bij. Vanaf morgen zouden we hem daar niet meer op straat zien staan, want dan zou hij beginnen bij een nieuwe baan. En hij kreeg dan ook een appartement. Alles was geregeld, dus vanaf morgen hoefde hij niet meer te bedelen. Zijn leven zou helemaal anders worden.

Ik wilde toen met mijn vingers knippen als teken dat ik het helemaal met hem eens was dat met een baan en een appartement alles beter zou worden, maar ik twijfelde een beetje of iemand die net tien jaar vast had gezeten dat gebruik zou kennen, dus ik heb het niet gedaan.

(Vervolgens hebben we hem uiteraard de rest van de week elke ochtend bij de broodjeszaak datzelfde verhaal horen vertellen. Net zoals ik in Rotterdam ontelbare keren van de lokale bedelaars heb gehoord dat morgen alles anders zou worden in hun leven. Sommige dingen zijn wel overal hetzelfde.)