Column: Sneeuw

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Dinsdagochtend net voor half zeven. Ondanks dat het pikdonker is, lijkt het al lichter door het pak sneeuw dat er ligt. Voetje voor voetje probeer ik over te steken en ineens hoor ik een doffe klap achter me. Ik kijk om en zie hoopje mens dat onder een elektrische huurfiets ligt.

Zo snel als ik kan, schuifel ik er naartoe.

‘Gaat het?’

Een jongen met lange haren, helemaal in het zwart gekleed, komt verdwaasd overeind. Op zijn hoodie staat in gotische letters een onleesbare bandnaam geschreven. Ik til de fiets op zodat hij zijn been kan bevrijden.

‘Ik weet het niet, ik ben gevallen.’
‘Ik zie het ja, het is ook echt heel glad hier. Kun je staan?’

Hij krabbelt omhoog en zwaait eerst met zijn armen en buigt vervolgens een paar keer door zijn knieën.

‘Niks gebroken geloof ik,’ mompelt hij

Door de klap zijn zijn bril en koptelefoon op straat gevallen. Ik raap ze op en geef eerst zijn bril aan hem terug. Terwijl hij die opzet, houd ik uit automatisme de koptelefoon even bij mijn oor.

“Wham? Last Christmas?” vraag ik lichtelijk verbaasd

De jongen kijkt me ongemakkelijk aan en lijkt wat aan imagoschade te willen doen.

“Normaal luister ik andere muziek hoor. Maar ja, met kerst sneeuwde het niet hè, dus daarom leek het me nu wel gepast.”

Het lijkt me een volstrekt logische redenatie, dus ik knik en geef hem zijn koptelefoon terug. Hij bedankt me en schuifelt weg met de fiets aan zijn hand.

De rest van de dag heb ik Last Christmas in mijn hoofd. Maar dat past gelukkig prima bij het weer.