David Gray - Nightjar

Bella Figura Music

Na het astronomische succes van White Ladder (2000) en enkele persoonlijke crises, raakt David Gray uitgeput. Hij neemt een paar jaar pauze en komt daarna in een creatieve explosie met Life In Slow Motion (2005). Nu, twintig jaar later verschijnt Nightjar: bijna 80 minuten aan liedjes die dat album niet haalden. Naar Gray’s zeggen kwam dit niet door gebrek aan kwaliteit, maar omdat de liedjes stilistisch buiten de boot vielen. En dat is merkbaar… Even uitzoomen: Life In Slow Motion remt af, is serieus, en wordt gedragen door Gray’s heerlijke timbre wat schommelt tussen Van Morrison en vroege Ben Howard. Het melismatische Lately, het mantra van Slow Motion, de wanhoop van Hospital Food; het album kijkt in de spiegel, zegt hoe sterk het is en houdt zichzelf daarmee overeind. De productie is onberispelijk, met hier en daar wat strijkers en weloverwogen elektronische details. Echter, hierin is het naast schitterend ook wat oneerlijk. Het houdt ons en zichzelf een beetje voor de gek in hoe strak het is. Dat is niets negatiefs, overigens. Integendeel! Deze keuzes geven het album persoonlijkheid en karakter. Het donkere Nightjar daarentegen is een album uit balans. Veel liedjes missen focus, of hebben een demo-achtige ondertoon (mede door de drumcomputers), maar juist dit is wat het album de benodigde charme geeft; zeker in de context van Gray’s oeuvre en toenmalige gemoedstoestand. Het ongepolijste aspect geeft een stukje duisternis en menselijkheid aan de façade - een barst in de make-up. Hoor hoe eerlijk The Easy Way Out is… geen peptalk, maar nederigheid. Hierin is het de perfecte aanvulling op Life In Slow Motion: het vormt het missende puzzelstuk. Nightjar is veel meer dan een album vol outtakes; het is de making-of-docu én een director’s cut ineen. Cruciaal voor fans van David Gray!

Lenny Vullings