Recensie
Diverse Artiesten CBGB – A New York City Soundtrack 1975-1986
Cherry Red
Ergens in de jaren´90 staan we in een lange rij op The Bowery om een concert bij te wonen in CBGB, de roemruchte club in New York. De rij is zo lang dat toen wij eenmaal bij de deur waren beland er een grote zwarte man met zware basstem aan ons meedeelt: `Sorry guys but it´s sold out!` Geen Jon Spencer´s Blues Explosion voor ons deze avond, maar, en dat doet nog het meeste pijn, geen inkijkje in de magische club waar muziekgeschiedenis werd geschreven. Jaren later zijn we weer in de buurt maar de tent is dan inmiddels voorgoed gesloten. Wat fijn dat deze verzamelaar met een aantal obscure bandjes nu wel dat inkijkje geeft. Er is daar op dat kleine, smerige naar verschraald bier ruikende podium ongelofelijke goede muziek gemaakt. De vijf grote bands die hun debuut maakten in 1974 en 1975 dragen de verzamelaar. The Ramones, Television, Patti Smith, Blondie en Talking Heads vormen natuurlijk een line up om van te smullen. Op de vier schijfjes komen we ook Mink DeVille, Suicide, Sonic Youth, dB´s, Beastie Boys, The Cramps en Richard Hell and The Voivods tegen. Een jaar eerder in 1973 verandert eigenaar Hilly Kristal de naam van zijn club in CBGB (Country, Bluegrass & Blues). Tegelijkertijd stopt hij met het programmeren van overwegend rootsmuziek en haakt hij aan bij de vernieuwende lokale subcultuur. Kristal heeft een scherpe neus voor de heersende tijdgeest. CBGB wordt het podium voor bands die de wereld gaan veroveren. ‘CBGB was a place for the dirty people.’ Aldus de toetsenist van Blondie, Jimmy Destri.
In 2006 valt het doek definitief na allerlei verloren rechtszaken tegen vastgoedontwikkelaars. Patti Smith geeft op 15 oktober het allerlaatste concert. Een jaar later overlijdt founding father Hilly Kristal. Naast het bekende werk is het echt genieten van een keur aan onbekende bandjes en artiesten. Wie heeft er nu ooit gehoord van de groep Milk`N` Cookies? Hun nummer Not Enough Girls kan zo op een album van Blondie. Eindelijk na lang wachten bekruipt mij toch het gevoel even binnen te zijn geweest.
Michael Struis