Dry Cleaning - Secret Love

4AD/Beggars

Het is alweer vijf jaar geleden dat het Londense Dry Cleaning een kleine sensatie veroorzaakte met hun knappe mix van eigenzinnige post-punk en spoken word op debuutalbum New Long Leg. Anders dan rap, hadden de onderkoeld gebrachte monologen van frontvrouw Florence Shaw een uitgesproken Brits karakter die mooi samenging met de prikkelende rockmuziek van haar begeleiders. Weliswaar was zij zeker niet de eerste die zo’n combinatie nastreefde – (Kae Tempest en Arab Strap gingen haar daarin bijvoorbeeld voor, terwijl ik in Shaw’s voordracht ook echo’s terughoor van de Amerikaanse avant-jazzmuzikante Annette Peacock) – maar waar de muziek bij hen veelal ondergeschikt was aan de tekst, stonden deze bij Dry Cleaning veel meer op gelijke hoogte. Bovendien was de melodische component in de muziek van Dry Cleaning dusdanig sterk dat het niet gek leek dat men in de toekomst ook meer met zang zou gaan doen. Op de een jaar later verschenen opvolger Stumpwork kroop men daar zelfs regelmatig heen, al is het geen trend die op Secret Love echt doorzet, hoewel Shaw de spoken word-monologen vaker laat overgaan in een soort gezongen refreinen. De post-punkmuziek die de basis van de nummers vormt doet zich evenwel sterker dan ooit gelden, met name wanneer in het middengedeelte op tracks als Evil Evil Idiot en Rocks elektrische gitaren heftig tussendoor komen. Door ijzig vast te blijven houden aan spoken word behoudt Dry Cleaning zijn unieke eigen geluid, en hoewel ze daarmee, denk ik, ook veel muziekliefhebbers op afstand zal houden, is het wellicht ook veelzeggend dat afsluiter Joy meer gezongen dan gesproken gedeelten kent. Een blik op de toekomst wellicht?

Eric van Domburg Scipio