GAVIN FRIDAY: Live and Let Live

Na dertien jaar is Gavin Friday terug met een nieuw album: Ecce Homo. Het album verscheen in 2024 en na enkele shows in 2025 volgt in het voorjaar van 2026 een korte tour in Ierland, België, Nederland en Italië. Voor zijn concert in Carré op 24 februari kunnen we twee vrijkaarten weggegaan. Zie onder het artikel.

Tekst Michel Rodrigues
 
Fans hebben lang moeten wachten op nieuw werk, maar Gavin Friday heeft in de tussentijd zeker niet stilgezeten. Met Ecce Homo slaat hij een nieuwe weg in, zonder zijn herkenbare geluid te verliezen. Het album overbrugt de afgelopen periode en weerspiegelt zijn kijk op de wereld én zijn persoonlijke leven. Het is een gedragen plaat waarin de donkerte van elektronica samengaat met de frisheid van klassieke blazers. Niet uitsluitend zwaar: ook luchtig, soms zelfs dansbaar. Friday heeft veel te vertellen; de nummers werken als een magneet. Liefde, ruzie, verlies, nostalgie, maar ook een oproep tot solidariteit en verzet tegen de macht. Soms over the top, altijd recht uit het hart. Gentle en sfeervol.

Pessimistic optimist
Ik sprak met hem over het album, de tour, en uiteraard over zijn blik op de wereld en hoe die zich verhoudt tot het verleden. Gavin Friday is een man met kennis tot in detail, maar stelt altijd de mens voorop: “There are good and bad people. Live and let live.”
Hij maakt zich zorgen over de wereld. “De wereld staat in brand. Het is een zorgelijke tijd, ik word er emotioneel van. Elk land lijkt verder te verrechtsen, alsof we honderd jaar teruggaan in de tijd. Maar gek genoeg niet Ierland. Ik ben opgegroeid in een arm Ierland, met veel problemen, en hier is gelukkig veel veranderd. Er wonen nu veel Brazilianen, Polen, Oekraïners, veel immigranten. Zij doen het werk dat wij niet meer willen doen. Wij hebben hen nodig, zij hebben ons nodig.’
Hij noemt zichzelf een ‘pessimistic optimist’. “Het goede zal altijd overwinnen. Ik zit in een geprivilegieerde positie als muzikant en ik zing over deze zaken, ik vertel erover. Ik vind dat ik dat moet doen. Ik ben opgegroeid in de punkrocktijd, waarin we luid riepen waar we het niet mee eens waren. Nu merk ik een gebrek aan tolerantie. Maar als ik luister naar de nieuwe burgemeester van New York, geeft dat hoop. Hij spreekt zich uit en vertegenwoordigt veel verschillende groepen.”

Ecce Homo ontstond in twee werelden, legt hij uit. In een periode waarin veel dierbaren overleden keek hij anders naar het leven. Daarna volgde de lockdown, die opnieuw nieuwe perspectieven bracht. “Er was geen echt plan voor het album. In 2015 ontmoette ik Dave Ball (vormalig Soft Cell-lid, drie maanden geleden overleden). Hij vroeg me een cover te doen van Suicide’s Ghost Rider. Vervolgens stuurde hij me twee jaar lang muziek, waarop ik improviseerde en nieuwe ideeën ontwikkelde. Dat materiaal bleef even liggen. Michael Hefner, de engineer met wie ik werk, gaf me een zetje en zei: Hier zit een album in. Het was veel elektronische muziek, maar ik wilde een breder geluid: vrouwelijke zang, klassieke instrumenten. Meer de wereld van Gavin Friday. In 2018 zijn we verder gegaan, maar toen we wilden mixen kwam de lockdown. Daarna hebben we het weer opgepakt. Inmiddels is de plaat anderhalf jaar uit.”

De lange rijping stemt hem opgetogen. “Sinds vorig jaar speel ik de nummers live en dat ga ik binnenkort weer doen. Ik realiseerde me hoezeer ik optreden mis, het is mijn meest persoonlijke vorm van expressie. Het is een van de weinige momenten waarop ik me volledig comfortabel voel. We worden geregeerd door algoritmes: als een album geen hit is binnen zes weken, is het voorbij. Daar doe ik niet aan mee. Als de helft van de mensen het album nog niet gehoord heeft, blijf ik het spelen. Ik geloof nog steeds in fysieke producten. Ik vind het heerlijk voor mijn platenkast te staan en me af te vragen: wat zal ik vandaag draaien? Dat is vrijheid.”

Hoewel Gavin Friday dit jaar 66 wordt, wil hij zich blijven verbazen en blijven dromen, zoals hij dat als vijftienjarige deed bij het luisteren naar David Bowie. “Er is altijd goede muziek. Ik ben diep geraakt door de nieuwe plaat van Rosalía: semiklassiek, avant-garde, female religion, seksueel. Zingen in zoveel talen. Ook Geese vind ik indrukwekkend. Je moet je blijven verwonderen, zoals ik vroeger deed met Wire en Pere Ubu. Tijdens het touren met de Virgin Prunes ontdekte ik dat er meer was dan punkrock: Jacques Brel, Kurt Weill. Soms raak ik overweldigd door alles wat er is, oud en nieuw, en alles wat we nog niet hebben gehoord.”

Gedreven door nieuwsgierigheid bezoekt hij regelmatig kleine podia in Dublin. “Ik kan het niet laten om vergelijkingen te maken. Ik heb die bagage. Soms hoor je basloopjes die je al kent, maar het gaat om energie, om vonken. Jonge muzikanten kunnen me echt blij maken. Dat vind ik bemoedigend.”
Die openheid herkent hij ook bij zichzelf. “Ik zie dat er dingen veranderd zijn. Ik zie soms gay jongens hand in hand lopen. Dat kon vroeger niet, dan werd je in elkaar geslagen. Ik ben nog steeds hongerig. Ik voel me een outsider omdat ik geen machine ben. In deze wereld is het lastig om niet volgens protocollen te leven.”

Het podium als thuis
Op het podium voelt hij zich thuis, al blijft de balans tussen concentratie en ontspanning een uitdaging. “Het wordt lastiger nu ik ouder word. Ik bereid me goed voor. Muziek in de kleedkamer, Brian Eno bijvoorbeeld, helpt. Tien minuten voor de show slaan de zenuwen toe, en dan denk ik: fuck this. Mensen hebben betaald, ik ga het doen. Het praten met het publiek helpt. Ik zie hun gezichten, dat breekt het ijs. Ik sta open voor mensen, ook als ze een totaal andere mening hebben. Live and let live.”

De noodzaak om zich te uiten is onverminderd groot. “Op elke manier die ik kan. Deze show wordt anders dan de vorige tour. Natuurlijk ook Virgin Prunes-nummers, maar weer andere dan in de vorige tour. En Dolls van Shag Tobacco, een lied over transgenders. Gek genoeg dragen trans mensen nu T-shirts met ‘Save the Dolls’. Dat lied hebben wij gemaakt. Dat vind ik prachtig.’

De komende jaren liggen vol uitdagingen. “Ik wil nog zoveel muziek maken. Ik ben flexibel in mijn ideeën, al is er altijd een rode draad, dat ben ik: Gavin Friday. Ik hou van samenwerken met mensen die ook uitdagingen zoeken. Elektronische muziek bijvoorbeeld: Kraftwerk is een van de beste bands ter wereld, dus waarom niet? Ik plan niets, het moet spontaan gebeuren. Fundamentalisme is het kwaad van deze wereld. Het zit overal, en dat sijpelt mijn teksten binnen. Shakespeare en de Bijbel sluipen er altijd in: ‘Fight fire with fire, Ecce Homo’. Ik compromitteer niet. Ik wil dat er over mij gesproken wordt. Daar ben ik voor op de wereld.”

Op de vraag of hij alles nog alleen wil doen, antwoordt hij eerlijk: “Dat vind ik lastig. Ik neem niets zomaar aan. Het werken met jonge mensen geeft me bevestiging. Het inspireert. Het hoeft niet alleen op mijn manier.”

Gavin Friday live: 24 februari in Koninklijk Theater Carré, Amsterdam. Voor dit optreden kunnen we twee vrijkaarten weggeven. Onder het motto wie het eerst komt... Laat je horen via redactie@heavenmagazine.nl.