Glen Hansard - Don’t Settle – (Vol. 1 - Transmissions East)

Plateau /  Secretly

De Ierse singer-songwriter Glen Hansard verwierf – zonder hits of uitbundige airplay - ook in ons land een flinke schare trouwe volgers. Die haakten door de jaren heen aan. Weinig mensen zullen na zijn rolletje in muziekfilm The Commitments zijn bekeerd, maar met zijn band The Frames sloop hij in de jaren ‘90 platencollecties (waaronder de mijne) binnen. Beduidend harder ging het nadat in 2006 de lo-budget film Once verscheen, waarvoor hij met tegenspeelster Markéta Irglová (als Swell Season) ondermeer het nummer Falling Slowly opnam. Het leverde ze een Oscar op. Dankzij een innige vriendschap met Eddie Vedder en diverse gezamenlijke tours kent zijn publiek inmiddels ook bosjes Pearl Jam-fans. De laatste jaren opereert Hansard vooral onder eigen naam, maar ook The Swell Season en The Frames laten af en toe van zich horen, zowel op de plaat als op het podium. En juist live is hij wat mij betreft onweerstaanbaar. Ik heb, enthousiaste recensies daargelaten, niet de gewoonte mensen platen aan te praten. Maar heb muziekliefhebbers die hem niet kenden al heel vaak aangeraden Glen Hansard live te gaan zien. Vóór alles herken ik in Hansard namelijk áltijd de ‘busker’, de straatmuzikant. Hij begon daarmee op zijn dertiende en weet nog altijd hoe je de aandacht pakt én vasthoudt. Voor een piepklein gehoor of een meute van duizenden, solo of de aandacht delend met anderen. Hij hanteert geen trucjes, maar biedt oprechte emoties, humor, liedjes met inhoud en recht uit het hart en een stem waarvan hij de dynamiek - meestal gloedvol en geregeld fluisterzacht of het juist uitschreeuwend – volledig benut. In openingsnummer Don’t Settle gaat meteen de hele gereedschapskist open waarmee de toon is gezet voor een liveplaat die in alle opzichten representatief is. Een halve eigenlijk, want later dit jaar zal ook Vol. 2 verschijnen met nóg een greep uit de twee concerten die Hansard vorig jaar gaf in het Berlijnse Funkhaus. In het kolossale gebouw brachten Hansard en drie Frames-collega’s, aangevuld met een toetseniste, violist en twee blazers de gebruikelijke dwarsdoorsnede van zijn oeuvre. Daaronder publieksfavorieten als My Little Ruin, Fitzcarraldo en Lowly Deserter, al is eigenlijk elk nummer raak en wordt veel sfeer gevangen. Voor meer moois uit Berlijn moeten we even geduld hebben, maar begin mei is Glen zelf weer in Nederland. 

Eddie Aarts