Haylie Davis - Wandering Star

Fire Records

Als je Haylie Davis voor het eerst hoort, denkt direct aan namen als Carole King en Joni Mitchell. Inmiddels wordt haar muziek al onder de noemer Laurel Canyon geschaard: persoonlijke verhalen, vertelt aan de hand van beelden uit het dagelijks leven. Steeds weer bekruipt je het gevoel: dit geluid, dit verhaal, heb ik eerder gehoord. Toch is het te gemakkelijk om de zangeres voortdurend met haar voorgangers te vergelijken. Davis is onbevreesd en doet het op haar eigen manier. Haar sociale media laten een zorgeloos leven in de zon zien: het Californische leven. Toch voel je in haar muziek voortdurend mijmering, melancholie en verschillende lagen van emotie. Een soort soft focus, maar met emotionele precisie.
De songs zijn klassiek van opzet, gedragen door warme zang, rijke harmonieën en melodieën die stralen als zonneschijn. Haar stem heeft een kleur die je niet vaak hoort: helder, hoog en met een opvallend bereik in de hogere registers. Ze zingt uiterst gecontroleerd, soms met lange uithalen tegen een achtergrond van licht psychedelische gitaarpartijen, zoals in I Was Wrong. Het geluid van het wahwahpedaal roept ook herinneringen op aan de jaren zeventig. Het nummer Born To Be Blue ademt rust en lijkt de tijd te vertragen. In Lily Of The Valley horen we een heerlijk zwijmelende pedal steel. En in Give Me A Rainbow zingt ze: Sing me a song to set me free.
Misschien schuilt daarin de aantrekkingskracht van haar muziek: het verlangen naar een ogenschijnlijk onbezorgde wereld die bij nader inzien veel meer nuance en emotionele diepte bevat dan je aanvankelijk vermoedt. Wandering Star biedt een plek om te mijmeren, te verstillen en troost te vinden. Een album dat de tijd neemt en de luisteraar uitnodigt hetzelfde te doen. Dit is tijdloze muziek, waar vooral vakmanschap en discipline de boventoon voeren.
Bij haar albumpresentatie in Londen viel vooral op hoe ontspannen ze speelt en hoe vanzelfsprekend ze op het podium staat. Met zang, piano en gitaar. Tussen haar eigen nummers door brengt ze met evenveel gemak een klassieker als Sweet Dreams van Patsy Cline.

Michel Rodrigues