Recensie
Imarhan - Essam
City Slang
De Algerijnse Toeareg-band Imarhan behoort tot de beste beoefenaren van Noord-Afrikaanse woestijnrock, zo blijkt opnieuw zonneklaar uit hun vierde album Essam. De onverschrokken manier waarop de band hun traditionele muziek vermengt met elementen ontleend aan rock, blues, folk en jazz geeft hun liedjes een extra kick die ze niet alleen behapbaar maken voor een Westers publiek maar ook heel natuurlijk aanvoelt en je nooit het idee geeft dat ze geboren zijn uit een noodzaak om het de Westerse muziekliefhebber naar de zin te maken. Daarmee klinkt Essam misschien niet direct heel anders of beter dan de beste platen van vergelijkbare acts als bijvoorbeeld Tinariwen,Bombino of Tamikrest, maar het onderstreept wel dat dit soort Noord-Afrikaanse woestijnrock een onmiskenbare plek heeft verworven in de internationale wereldmuziekscene en dus ook niet meer weg te denken is in het hedendaagse muzieklandschap. Tegelijkertijd is onmiskenbaar dat het juist die Westerse elementen zijn die Essam zijn extra kracht geeft en die ervoor hebben gezorgd dat deze lokale muziek kon doordringen tot het internationale toneel. En zolang dat niet leidt tot een verwatering van de originele muziek is daar ook niets mis mee, zeker wanneer het vanuit de lokale musici zelf ontstaat en hen niet van buitenaf wordt opgedrongen. En daar is op Essam geen enkele sprake van.
Pieter Wijnstekers