Recensie
Jeffrey Halford and the Healers - Kerosene (25th Anniversary Edition)

Shoeless Records/Coast To Coast
De Californische zanger-gitarist Jeffrey Halford is met zijn Healers in rootskringen een vaste waarde dankzij Soul Crusade (2022), West Towards South(2019), Lofi Dreams (2017) en Rainmaker (2014). Zijn vier albums tussen dat laatste jaar en zijn debuut uit 2000 zijn ondanks een verzamelalbum minder bekend. Dat Halford’s eerste nu opnieuw op vinyl uitkomt, biedt de kans de oorsprong te achterhalen van een songschrijver die vanaf 2014 steeds vaker bewees dat ook muzikaal minder meer kan zijn. Tegelijk was hij op die albums tekstueel trefzeker én ambitieus, bijvoorbeeld op het thematische West Toward South. In de elf songs op deze eerste slaan Halford en de zijnen een veel energiekere toon aan. Daarin klinken rock-‘n-roll en rhythm-and-blues enthousiast door in elf uptempo-nummers. Halford’s vroege songs blijken al wel net zo rootsy als zijn latere door zijn emotionele zang, gretige gitaar en zinderende slide met daarachter een gruizig gierende Hammond, maar hebben vaak de ritmische energie van pubrockers. Hij en zijn groep spelen met evenveel bevlogenheid als kunde, waarbij Halford soms ook citeert uit de popcanon: Pablo And Me begint met een drumpatroon dat lijkt op Marvin Gaye’s I Heard It Through the Grapevine en hij leende de songtitel Creole Moon van de Neville Brothers. Tekstueel bezingt hij de achterkant van de Americana: een verloren liefde, wanhoop én twee doorgeschoten brandstichters in het titelnummer. Die albumtitel is goed gekozen, want dit album heeft het hoge octaangehalte van jonge honden.
Ruud Heijjer