Joe Bonamassa/Diverse Artiesten - B.B. King's Blues Summit 100

KTBA Records/Provogue (2 cd's of 3 lp's + digitaal)

Op 14 mei 2015 is blueskoning B.B. King (89) overleden. In de inlay wordt hij aangekondigd als guitarist, singer, songwriter, entertainer en global ambassador.  Joe Bonamassa, snarenridder en initiatiefnemer van dit eerbetoon, was als twaalfjarige eenmalig Kings voorprogramma. King zou vorig jaar honderd zijn geworden en Joe recruteerde voor dit project zo'n veertig grootheden uit de huidige bluesscene. Bonamassa's toerband werd waar nodig aangevuld met een geroutineerde zesmans blazerssectie en niet-ingeblikte strijkers. Ook qua productie werd de knip getrokken. Christone 'Kingfish' Ingram, min of meer aanvoerder van de jongere blues generatie, opent met Paying The Cost To Be The Boss met gespierde zang en gitaarwerk in de stijl van de grootmeester. Buddy Guy blijft vooral zichzelf in Sweet Litttle Angel. Guy merkte ooit op: 'Every electric guitarist, there's a little bit of B.B. in there'. Een wijze en in de song onderstreepte uitspraak. Chaka Khan en Eric Clapton interpreteren en verpersoonlijken op subtiele wijze Thrill Is Gone. Slash, Shemekia Copeland en Myles Kennedy gieten When Love Comes To Town, Kings megahit met U2, vol speelse vocale afwisseling in brons. Verrassend is ook There Must Be A Better World Somewhere, waar de fenomenale jazzgitarist George Benson zich beperkt tot grootse zang, terwijl Bonamassa voortreffelijk én jazzy de snaren streelt. Dé tegenvaller is Paul Rodgers in Nightlife, dat uitermate vlak wordt gezongen, terwijl Bonamassa snel en notenrijk speelt. De laatste zin die Rodgers toevoegt is 'the thrill is gone', waarmee hij de uitvoering perfect typeert. De hoogtepunten worden spaarzamer naarmate het einde nadert, maar Marc Broussard brengt met Bonamassa's bandgitarist Josh Smith vol feeling en souplesse Three O'Clock Blues. Aardig zijn nog de door de Bonamassa Band uitgevoerde Robert Cray shuffle Playing With My Friends en het met gitarist Kirk Fletcher opgezette Better Not Look Down, waarin diverse artiesten van het album deels gesproken herinneringen aan King ophalen. Een waardiger eerbetoon aan de blueskoning is ondenkbaar.

Rien Wisse