Searows - Death In The Business Of Whaling

Last Recordings On Earth

Searows, het soloproject van Alec Duckart, is een zeldzame act die het voor elkaar krijgt om zowel populair op TikTok als bij de critici te zijn. Voor dit tweede album werkte hij samen met producer Trevor Wilson (Father John Wilson, Beach House) en het resultaat is een album vol emotionele liedjes, gevangen in een klamme wolk van geluid. Ooit willen weten hoe het mag klinken als je voor de Pacific Northwest in de mist verdwaalt? Zet Death In The Business Of Whaling op, en die vraag wordt beantwoord. Een schuchtere Duckart presenteert met een zacht stemgeluid negen liedjes die hun tijd durven te nemen. Het is een rond album met een timide karakter, wat opvalt door fraaie teksten over innerlijke strijd en een eigen shoegaze-geluid. Knap werk in een verzadigde markt waar de vergelijkingen met Ethel Cain en Phoebe Bridgers overal op de loer liggen! Jammer genoeg is dat timide karakter ook de valkuil van het album. De mist is mooi, maar biedt net niet de broodnodige variatie. Accenten van banjo of mondharmonica dwingen de potdichte muziek naar wat meer reliëf. Op ‘knaller’ Dearly Missed ronken de gitaren, en gaat zelfs Duckart’s strot open in een heuse uithaal. En dit hoogtepunt klinkt wonderlijk goed, waar ik me bijna de verrassing van Duckart zelf kan visualiseren: “Wow, kan ik dat…?” Ik denk zelf dat Duckart alles kan, maar dat hij op dit album in het diepe sprong met de zwembandjes nog om. En met een titel die naar Moby Dick verwijst, komt de vraag: had Ahab ook zwembandjes om? Kon de Pequod de kustwacht bellen? Moby Dick werkt omdat de belangen zo groot zijn. Death In The Business Of Whaling voelt net te comfortabel om door te stoten naar het diepste binnenste. Als Duckart vrijer mag gaan duiken, de strijd aangaat en zich overgeeft aan alle gevolgen - zoals de titel impliceert - dan is hij zonder twijfel tot Melvilliaanse muziek in staat.

Lenny Vullings