Kathryn Mohr - Carve

The Flenser

Wie houdt van zulke indierock singer-songwriters als Kim Gordon of vroege PJ Harvey raad ik dringend aan ook de oren te luisteren te leggen bij de Amerikaanse singer-songwriter Kathryn Mohr. Al moet u dat singer-songwriter eigenlijk ook meteen vergeten aangezien Mohr weinig te maken heeft met soort dames dat wij gewoonlijk onder singer-songwriter vangen. Lieflijke liedjes zijn aan Kathryn Mohr namelijk niet besteed, aangezien Carve, haar tweede album overigens, vooral donker en bezwerend klinkt. Andere muzikanten zijn er op het album niet te horen en eerlijk gezegd betwijfel ik of er eigenlijk iets anders te horen is dan Mohr’s zang, overstuurde elektronica en haar gitaar (een enkele keer akoestisch, maar doorgaans elektrisch). Die laatste hoor je voornamelijk als een soort drone-instrument dat het album veelal een rauwe rand geeft, al zijn er ook momenten die wat lichter aandoen. Bovendien, en dat is wel een grote plus, schrijft Mohr puike liedjes met kop en staart, waardoor ze zelfs in hun donkerste setting blijven boeien. Weliswaar moet je de instrumentale opener Bone Infection dan even overslaan, net als Chromium en de vage en noisy afsluiter Crow Eyes, maar dan nog blijft er genoeg over wat de moeite zeker waard is.

Eric van Domburg Scipio