Lakecia Benjamin: samen één worden

We Dream, haar nieuwe album waarop altsaxofoniste Lakecia Benjamin traditionele jazz en hardbop gloedvol koppelt aan funk en hiphop, is meer nog dan haar vorige platen een groepsaangelegenheid geworden. In november doet ze ons land aan voor een aantal optredens.

Tekst Marcel Haerkens Foto Elizabeth Leitzell

Samen. Het woord ligt Lakecia Benjamin in de mond bestorven. Ze kan het niet vaak genoeg benadrukken. “We Dream gaat erover dat wat we als collectief ervaren, ook collectief proberen uit te dragen. Anders had ik het woordje ‘we’ wel weggelaten of er ‘I’ voor in de plaats gezet. Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor de songs, maar ik sta open voor suggesties. En soms wordt er ook weleens iets veranderd, dat we een song helemaal afbreken om opnieuw te construeren. Iedere muzikant brengt afgezien van techniek ook een geschiedenis mee en wordt zo onderdeel van het grotere verhaal. Ik ben op deze plaat dan wel de kapitein, maar ik bestuur mijn schip als deel van de bemanning. Ik heb als muzikant altijd graag deel uit willen maken van een groep gelijkgestemden.”
 
Ze schrijft al haar liedjes op de piano. “Dat geeft me een breder perspectief voor het geheel dat ik voor ogen heb. De invulling van de sax komt later, als het stuk vorm begint te krijgen. Mijn eigen expressie staat altijd voorop. Als ik Stevie Wonder in een song zou willen laten meespelen is mijn uitgangspunt niet: laat ik eens kijken wat goed bij hem zou passen. Dat weet Stevie zelf heel goed. Ik componeer een stuk en denk pas als ik klaar ben: dit gevoel zou Stevie goed kunnen weergeven, laat ik hem vragen om deze passage te spelen en misschien nog iets extra’s toe te voegen. Zo ben ik met al de gastspelers op We Dream te werk gegaan. Ze voelden stuk voor stuk precies aan wat ik van hen verlangde. En dat werkt ook andersom. Ze weten wat ik wel en niet kan. Hoe ik denk en wat ik aan hun werk zou kunnen toevoegen. Ik voel me altijd weer vereerd als ik voor een project van iemand anders gevraagd wordt.”    
 
“Of ik niet bang ben dat zoveel samenwerken met anderen een bedreiging vormt voor mijn eigen muzikale identiteit? Je bedoelt dat een artiest te dicht in mijn vaarwater komt? Of bezitneemt van mijn composities? Nee, zo werkt het niet. De crux van het samenspel is juist om zo dicht mogelijk bij die persoon te staan. Om samen één te worden. Ik heb genoeg vertrouwen in mezelf. Ik hoef niet eens te proberen om Lakecia Benjamin te zijn. Ik ben het als ik ’s morgens wakker word, als ik een nummer schrijf en als ik saxofoon speel. Voor We Dream heb ik het fundament gelegd, de studiosessies geboekt en de muzikanten betaald. Niemand zal erover twijfelen dat het mijn ding is.”  
 
“Als je niet naast Chris Potter kunt staan, moet je hem gewoon niet bellen. Het punt is om met elkaar tot het grootst mogelijke resultaat te komen. Ik wil het beste halen uit de mensen met wie ik samenspeel en hoop dat dit andersom ook zo is. Wat zouden we gemist hebben als Miles Davis niet naast Charlie Parker op het podium was gesprongen? Of wanneer John Coltrane niet een verbond aangegaan was met Miles? Elkaar van creatieve brandstof voorzien. Ik denk dat dat de best mogelijke omstandigheid is die zich een jazzmuzikant wensen kan.”
 
Lakecia Benjamin live: 13 november op JazzOUT! in PLT Theater, Heerlen; 14 november op Rockit in De Oosterpoort (SPOT), Groningen; 15 november in Muziekgebouw aan ’t  IJ, Amsterdam.