Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Joop van Rossem
vr 30 oktober 2026

Pallas - A Song For Tomorrow

Recensie

Cherry Red

Deze Schotse, uit Aberdeen afkomstige neoprogband bestaat al sinds 1974 en heeft zich in die periode opgewerkt tot een redelijk grote naam in de Britse neoprogwereld. Diverse persoonswisselingen teisterden de band, anno 2026 bestaat Pallas uit zanger Alan Reed, Niall Mathewson (gitaar, synths, zang), Graeme Murray (bas, gitaar, zang) en Ronnie Brown (toetsen, zang). In die lange carrière bracht de groep acht studioalbums uit, waarvan The Sentinel (1984) en The Wedge (1986) de Engelse albumlijsten bereikten. Deze nieuwe langspeler is de opvolger van The Messenger uit 2023 en opvallend is het feit dat de vier leden de zang onder elkaar verdelen, maar ook de forte van de groep, de meerstemmige vocalen, regelmatig uitventen; op het mooi geconstrueerde titelstuk krijgt Pallas vocale steun van Natasha O’Neal. De start van A Song For Tomorrow is indrukwekkend middels het prachtige Reset, dat zich na een magistraal orkestraal begin ontwikkelt tot een heerlijke progrocksong. Gelukkig bevat het in een fraaie hoes gestoken album meer hoogvliegers zoals het ruim acht minuten klokkende The Private Collector, het met een imposant arrangement en hyperventilerende gitaarsolo opgeleukte Dirt, het monumentale The Avenue Of Broken Dreams, het schitterende, emotionele Mother en de afsluitende epic Inside Outside, met ruim negen minuten het langste nummer. Pallas bewijst wederom een exquise gevoel voor melodie te kunnen koppelen aan instrumentaal vakmanschap.

Joop van Rossem