Lynn Miles: Love Sweet Love

Hier is het geruisloos voorbijgegaan, maar in haar woonplaats Ottawa is het gevierd: het 25-jarig jubileum van de Canadese singer-songwriter Lynn Miles. Niemand kan liefde en eenzaamheid zo schroeiend bezingen als zij.

Lynn Miles: 25 years in song heette de avond op 26 oktober 2012 van het International Writers Festival in Ottawa. Een mooi eerbetoon aan een van de beste songwriters van dat land – en Canada kent een hele reeks hele goede liesjesschrijvers: Neil Young, Bruce Cockburn, Ron Sexsmith. Lynn Miles citeerde Joni Mitchell, de beste van allemaal op Slightly Haunted (1996), het eerste album dat hier goed verkrijgbaar was en viel daarmee meteen in de smaak van de liefhebbers: I wish I had a river that I could skate away on. In Canada sleepte ze diverse muziekprijzen in de wacht.

Eenzaamheid en (verloren) liefde zijn dé thema’s van haar liedjes. Op Slightly Haunted grossierde ze in prachtige zinnen als Loneliness is the desperation of the late night telephone call of I remember how the sky looked on the first day that it rained. Op de albums die volgden werd dat niet minder en ze bleef ook vallen voor verkeerde mannen, hunkeren naar liefde en zwelgen in eenzaamheid, al is zwelgen misschien niet het juiste woord. Ze weet als geen ander uit te dragen dat je het gevoel van eenzaamheid door en door moet kennen om het waarachtig te kunnen bezingen.

Ze voegde de daad bij het woord. In 1997 vehuisde ze van Canada naar Los Angeles, waar ze vier jaar lang in haar eentje een klein appartement bewoonde en iedere dag een song probeerde te schrijven. “Liedjes schrijven is als een spier”, vertelde ze me destijds. “En spieren moet je trainen.” Het leverde een geweldige hoeveelheid nummers op, misschien hoopte ze ook op een doorbraak in haar loopbaan.

Ze verliet LA met Night In A Strange Town, misschien wel haar beste album, in ieder geval leek het het uitgestelde begin van een glanzende carrière. Dacht ik, maar op dat gebied sla ik wel vaker een plank mis. Ondanks nog een handjevol prachtige albums raakte haar loopbaan commercieel gezien in het slop.

De laatste vier jaar is ze bezig geweest met het doorpluizen van haar enorme archief. Onder de noemer Black Flowers heeft ze drie albums opgenomen met nieuwe interpretaties van eerder opgenomen nummers en nog niet eerder op plaat gezet materiaal. Ze verkoopt ze in eigen beheer en ze zullen ongetwijfeld verkrijgbaar zijn in de intieme zaaltjes die ze begin februari in ons land aandoet. Podia die eigenlijk niet in overeenstemming zijn met haar talent. Maar liefhebbers van echt goede singer-songwritersmuziek spoeden zich erheen.

Lynn Miles live: 2 februari In The Woods, Lage Vuursche; 3 februari Perron 55, Venlo; 5 februari Cultuurhuis Heerlen, Heerlen; 6 februari Folk in de Walden, Oenkerk; 7 februari Live Stage Marnix, Ede; 8 februari Café ’t Keerpunt, Spijkerboor