Man/Woman/Chainsaw - Cannonball

Fiction

Na jaren waarin de Engelse rock- en pop-scene vooral meer van dezelfde soort groepen voortbracht, lijkt het tij dankzij avontuurlijke bands als Black Midi en Black Country, New Road eindelijk te zijn gekeerd en wemelt het momenteel in het VK van de frisse, jonge bands die met frisse, nieuwe ideeën muziek maken die originaliteit hoger waarderen dan aansluiten bij een bepaalde stroming of trend. Hadden we recent nog mary in the junkyard, nu dient zich uit Londen de groep Man/Woman/Chainsaw aan met hun debuutalbum Cannonball.
Zes personen sterk, waarvan gitarist/zanger Billy Ward en bassiste/zangeres Vera Leppänen, de grondleggers waren, al blijkt de rol van relatieve nieuwkomers Emmie-Mae Avery (zang toetsen) en violiste Clio Harwood op het totaalgeluid nauwelijks minder. Ook de democratisch lijkende manier waarop de afzonderlijke bandleden ieder hun ding mogen doen, zorgt voor een heel divers groepsgeluid, waarbij het soms zelfs lijkt alsof er op ieder nummer weer een andere groep is aangetreden. Nu eens meer morsige indierock brengend (Goddamn, Lizard Man!), dan weer verrassend ingetogen piano-pop (Lighter), al dreigt die op Canyon naar het einde toe steeds meer te ontsporen, biedt Man/Woman/Chainsaw een variëteit aan pop/rock-liedjes die als grootste overeenkomst hebben dat ze allemaal voortreffelijk in elkaar steken, vaak ook verrassend zijn, en tegelijkertijd heel pakkend, waardoor je gemakkelijk meegaat in het telkens verschuivend geluidsdecor.

Eric van Domburg Scipio