Monza viert 25 jaar Van God Los in (vrijwel) originele bezetting

Met Monza wekt de Vlaamse zanger Stijn Meuris de tweede band uit zijn rijke muzikale verleden tot leven. In een nagenoeg originele line-up viert Monza de 25ste verjaardag van het debuutalbum Van God Los, met als spil het veelgeprezen titelnummer. Tijdens een korte tour deelt ook Nederland in de feestvreugde als de band 19 juni aantreedt in Muziekgieterij Maastricht.

Tekst: Bram van Schaik Foto: Monza
 
Het is sinds 2001 het lijflied der atheïsten: Van god los, laat nu toch die god los, er is niets of niemand in de kosmos, ’t is zonde van de tijd.
En dit jaar klinkt deze Belpopklassieker harder dan ooit, want Monza keert zeventien jaar na het laatste optreden terug op de podia. Aanvankelijk zou de band tijdens TW Classic spelen, maar toen headliner Brian Adams zich afmeldde werd het hele festival meteen maar geschrapt. Het goede nieuws volgde snel want Monza werd toegevoegd aan het ‘gewone’ Rock Werchter, wat bovendien als voordeel heeft dat ook nieuwe generaties publiek kunnen kennismaken met dit Vlaams erfgoed.

Voor Stijn Meuris (61) breekt sowieso een enerverende zomer aan want hij heeft niet enkel optredens met Monza, ook staat hij weer op de planken met Noordkaap met wie hij in 1990 Humo’s Rock Rallye won. Sinds 2022 (de bedoeling was 2020, tot corona kwam) is die band na een ‘pauze’ van twee decennia weer actief in de oerbezetting en speelde ondertussen 65 shows, in zalen, op festivals en zelfs in theaters. “Heel eigenaardig”, beschouwt de frontman de komende periode. “Er zal een moment komen waarop ik als ik het podium op stap denk: wie ben ik vandaag, Noordkaap of Monza?”

Bijzonder is het in elk gevál, vindt ook Meuris, dat hij nu met twee bands tegelijk actief is. En dat ook nog eens met louter muzikanten die het begin van elk van die bands meemaakten. Op Bart Zegers na, de eerste bassist van Monza die in 2004 overleed. Toch zijn er wel degelijk verschillen, vertelt hij. Noordkaap was ooit een ‘groepske’ jonge gasten dat samen een avontuur begon, meerdere wisselingen onderging en er na tien jaar een punt achter zette. Het ontstaan van Monza was veel meer organisch. Meuris: “Na Noordkaap trok ik Mario (Goossens) mee, onze laatste drummer. En die wist weer ergens een jonge getalenteerde gitarist die ik niet kende, Piet de Pessemier.” Bassist Zegers en toetsenist David Poltrock completeerden het kwintet dat in mum van tijd een debuutalbum afleverde. “Onlangs ruimde ik een bureau op en daarin vond ik handgeschreven notities waaruit bleek dat Van God Los in vier maanden is gemaakt. Ik was dat al lang kwijt, zoals ik ook nummers vergeten was want ik had die plaat al een kwart eeuw niet beluisterd.” Hoe het titelnummer Van God Los is ontstaan, blijft echter in zijn geheugen gegrift. “Dat was in een koffiepauze tijdens de eerste repetitie. Een paar mannen stonden nog buiten toen Piet op zijn gitaar iets begon. Iedereen werd naar binnen geroepen en het nummer was in no time klaar. Nou ja, de basis dan.”

Van God Los bleek een schot in de roos, maar het succes bleef beperkt tot Vlaanderen. Ondanks die oer-Nederlandse uitdrukking – in België wordt er direct een religieuze connotatie op geplakt – werd Monza evenals eerder Noordkaap niet omarmd door de noorderburen. Meuris maakt zich er niet meer druk over. Die uitdrukking ‘Van god los’ had hij overigens onderweg op een vrachtwagen zien staan. “Zo werkt dat bij mij, ik word getriggerd door iets wat ik zie en dat, in combinatie met iets ritmisch, resulteert in een lied. Ik zou nooit een nummer kunnen maken van iets dat me wordt toegestuurd. Ik heb de opwinding nodig, de energie en het ritme.” Monza leverde nog twee albums af, Grand (2005) en Attica! (2008). Beslist de moeite waard, maar ze hadden minder impact dan het debuut. “Opvallend is ook dat elk album met een totaal andere bezetting is gemaakt”, zegt Meuris, die er meteen een verklaring voor heeft. “Het waren allemaal goede muzikanten en het nadeel daarvan is dat ze gaan vliegen naar andere bands. Zo werden Mario en David door Hooverphonic ingelijfd waarmee ze ook naar het buitenland konden.”

Actief zijn ze nog allemaal. Mario Goossens met Triggerfinger, David Poltrock met De Mens, Piet De Pessemier met Le Noise en dan laten we losse projecten, invalbeurten en andere functies buiten beschouwing. Voor de Monza-reünie is Tom Coghe, bassist bij Goose aangetrokken. Met hem wordt een nieuwe, uitgebreide van Van God Los opgenomen. Die overigens weer niet verschijnt op de vinylversie van het album, dat voorheen enkel op cd is uitgebracht.

Stijn Meuris trapte het feestjaar af door een aantal videoclips van het prille Monza af te stoffen, digitaal op te waarderen en op YouTube te zetten. En ook met een vlammend optreden in het door Bart Peeters gepresenteerde tv-programma Live Live Live waar hij zijn klassieker zong, begeleid door The Atomic Orchestra. “Toen was ik echt nerveus, want dit was zonder mijn eigen muzikanten dus ver buiten mijn comfortzone. Maar wat een geweldige ervaring.”

Tot slot toch even terug naar dat zinnetje ‘…er is niets en niemand in de kosmos’. Stijn Meuris, al bijna een halve eeuw gepassioneerd én goed geïnformeerd amateurastronoom, schreef in 2009 het boek Stijn en de sterren, naar het tv-programma dat hij eerder maakte voor Canvas. In dat boek stelt hij dat elders in het heelal wel degelijk vormen van leven zijn. Hoe zit dat?  “Ja, maar ik bedoel daar niets goddelijks mee, zoals een man met baard”, is zijn uitleg. “Of een tulband. Nou ja, ze hebben allemaal baarden. En daar geloof ik dus niet in.”

De vinylversie van Van God Los verschijnt 27 maart. Monza speelt 19 juni in Muziekgieterij Maastricht.