Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Roeland Smits
za 11 april 2026

Nona - Letter To My Habits

Recensie

V2

Brabantse Nona van der Wantsem (Odiliapeel, 1993) kreeg de muziek met de paplepel ingegoten: ze groeide zo ongeveer op in de platenwinkel van haar ouders, waar ze zowat tussen de bakken met vinyl gitaar, piano en fluit speelde. Hoewel ze na het onverwachte overlijden van haar vader korte tijd het spoor bijster raakte, vond ze snel de weg terug naar de muziek. Ze begon zelf liedjes te schrijven en vanaf 2018 bracht ze enkele singles uit. Daarnaast speelde ze onder meer op Pinkpop, Eurosonic Noorderslag en North Sea Jazz. In 2019 kwam ze met het goed ontvangen debuutalbum Nona, dat in 2022 werd gevolgd door No Tears In My Champagne. En nu is er dus Letter To My Habits, dat werd voorafgegaan door de indrukwekkende single This Is All I’ll Be. Op dat nummer en meer nog op de powerballad What A Way To Die (dat klinkt als de titelsong voor een nog te verschijnen James Bond-film) klinkt Nona een beetje als Adele, maar dan vóórdat die laatste allerlei irritante maniertjes ontwikkelde. Elders (zoals op Don’t Break My Heart) is goed te horen dat ook Mark Ronson en Amy Winehouse belangrijke invloeden moeten zijn geweest. Dat neemt allemaal niet weg dat Nona op Letter To My Habits een ijzersterk eigen geluid laat horen, waarmee ze haar vele volgers en fans zeker niet teleur zal stellen, en er waarschijnlijk veel nieuwe bij zal weten te winnen. 

Roeland Smits