Robbie Williams - Britpop

Columbia/Sony

Ik heb een zwak voor het lefgozertje Robbie Williams. Niet alleen vanwege zijn brutaliteit en ‘showmanship’, maar ook omdat hij achter al die branie zorgvuldig verbergt dat hij een getalenteerd zanger en songschrijver is, zoals hij bewijst op de albums die hij tussen 1997 en 2001 maakte. Tegelijk valt niet te ontkennen dat zijn carrière sindsdien op z’n best wisselvallig te noemen is, met nog maar weinig positieve uitschieters. Gelukkig bewijst hij op Britpop, zijn 14e studioalbum (15 als je XXV meerekent, de samenwerking met het Metropole Orkest waarop hij een deel van zijn eigen oeuvre ‘herinterpreteert’), dat hij het nog niet is verleerd. Britpop is een passende titel want het album is sterk beïnvloed door de sound van het ‘Cool Brittannia’ van de jaren ’90, met Oasis, Blur en Pulp als belangrijkste vertegenwoordigers. Maar ook andere bloeiperioden van de Britse popmuziek komen voorbij; zo vertegenwoordigt Tony Iommi (Black Sabbath) op het opzwepende Rocket het wereldwijde succes van de in eerste instantie Britse golf van heavy metal bands. De eerste vijf nummers van Britpop, waaronder de fraaie ‘oorwurm’ Pretty Face, zijn van datzelfde heavy kaliber. Niks mis mee, maar muzikaal wordt het album interessanter naarmate Williams gas terugneemt: Morrissey is een ironische knipoog naar de elektronische stroming in de britpop en ook het ingetogen Pocket Rocket (wat zowel kan slaan op een energiedrankje als een type minivibrator, kies zelf maar wat het beste bij Robbie Williams past) is ijzersterk. De special edition van Britpop gaat daarna door met nog 5 prima nummers en kost slecht enkele euro’s meer, dus waarom jezelf te kort doen?

Roeland Smits