Romy Liz Rose: vastberaden en onverstoorbaar

Romy Liz Rose heeft zojuist haar optreden bij platenzaak Sounds in Haarlem afgerond. Samen met haar gitarist Thuur Onrust gaf ze in een halfuur een indruk van haar debuutalbum I Am June. dat inmiddels mooie recensies kreeg. Met een biertje in de hand praten we in het kantoortje van de platenzaak over de totstandkoming van haar plaat, haar liefde voor country en de snelle stappen die ze momenteel zet.

Tekst Michel Rodrigues

“Instores vind ik heel leuk om te doen. Vorige week stond ik in Concerto in Amsterdam. Elke bezetting heeft z’n charme. Ik kan er op verschillende manieren van genieten. Met z’n tweeën is het heel low key, je zit echt in een bubbel, dicht op de mensen. Het doet me denken aan de Popronde: je trekt het land door om je muziek te laten horen.”

Nu haar album een paar weken uit is kan ze voorzichtig terugkijken. Waar het proces tot nu vooral bestond uit schaven en schuren in de studio, ligt er nu een tastbaar eindresultaat. “Eigenlijk begon het heel duidelijk. ik wilde een ep maken, want ik had vijf nummers. Die ben ik gaan rondsturen. Platenlabel Excelsior reageerde enthousiast. Tegelijkertijd was mijn leven best onstuimig en dat zet je als muzikant om in liedjes. Ik bleef schrijven en voor ik het wist had ik elf nummers. Toen werd het ineens een album.’

Hoewel het nu snel lijkt te gaan, plaatst ze dat in perspectief: “Het voelt als een stroomversnelling, maar ik maak al lang muziek. Ik begon dertien jaar geleden met mijn eerste muziekopleiding. Maar een album uitbrengen met een label en een team om je heen, dat is wel allemaal voor het eerst.”

Opvallend is dat haar debuut al een duidelijke eigen signatuur heeft. “Ik denk dat mijn stijl gevormd is door mijn smaak en inspiratie, maar dat blijft veranderen. Op het conservatorium in Rotterdam probeerde ik van alles. Je volgt artiesten die je tof vindt, je imiteert en kijkt wat werkt. Zo ontwikkel je uiteindelijk iets eigens. Maar uiteindelijk doet iedereen maar wat en merk je vanzelf waar je blij van wordt.”

Als je goed naar de songs luistert hoor je ook het glijdende geluid van gitaar en pedal steel. Die hoor je vaak in Amerikaanse muziek maar toch nog minder bij Nederlandse acts. Op mijn vraag waar die voorliefde voor de pedal steel vandaan komt zegt ze: “Als ik één genre moest kiezen, dan is het country. Het raakt me altijd of het nou verdrietig, melancholisch of juist licht is. Het gaat diep. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat niet meer in mijn muziek wil, maar dat weet je nooit.”

De reacties op I Am June zijn overwegend positief, al klinkt soms de kritiek dat de muziek ‘binnen de lijntjes’ blijft. “Iedereen mag vinden wat ze willen. Muziek is subjectief. Moet je altijd risico nemen? Ik weet niet of dat nodig is. De één vindt pedal steel prachtig, de ander een zeikinstrument. Dat geldt ook voor mijn stem: de een vindt het mooi, de ander vindt het te hijgerig.”

Ze blijft er opvallend nuchter onder. “Het is inherent hoe ik in elkaar steek. Ik heb soms wel een beetje ‘doe maar net alsof of ik niet besta’, daarin kan ik wel te ver doorschieten. Dat is als artiest onhandig. Tegelijkertijd sta ik er open in. Ik laat het gewoon over mij heen komen. Als het meezit zit het mee, en als het niet meezit zit het niet mee. Ik doe dit niet voor de validatie van andere mensen. Dus in die zin doet het me eigenlijk helemaal niets.”

Op het podium voelt de zangeres zich in ieder geval in haar element. “Ik voel me steeds comfortabeler. Ik vind het gitaar spelen nog best wel spannend, omdat ik in eerste instantie zangeres ben. Daarvan weet ik dat ik dat echt wel goed onder controle heb. Maar de gitaar ben ik nog steeds aan het eigen maken. Maar ik speel nu heel veel en dat is top, want daar word je inderdaad veel comfortabeler van. Veel doen, dan komt het in je systeem. Dat geeft zelfvertrouwen.”

Dat zelfvertrouwen is ook terug te zien in haar video’s, zoals Sounds Of An Early Morning. Daarin zingt ze in de duinen, badend in het zonlicht, terwijl ze een parasol opzet. “Dat vind ik heel leuk om te doen, al blijft het ook een beetje ongemakkelijk. Je bent aan het acteren, staat ineens voor een camera en dat ben ik niet gewend. Maar dat geldt eigenlijk voor alles in het leven: als je iets niet gewend bent is het de eerste keer altijd spannend en ongemakkelijk. Ik ben wel visueel ingesteld, dus ik denk na over het plaatje. Met fijne mensen om je heen verdwijnt dat ongemakkelijke gevoel gelukkig snel.”

Tijdens de instore vertelde ze over de titel van haar album I Am June. Ze blikte terug op een periode van persoonlijke transformatie en het verbreken van haar relatie. “Ik voel dat de rust langzaam terugkeert. De afgelopen twee jaar waren behoorlijk onstuimig. Misschien hoort dat ook bij eind twintig zijn. Het is een fase waarin je jezelf confronteert met grote vragen: wie ben ik, wat doe ik, ben ik tevreden waar ik ben, of had ik ergens anders moeten staan? Vervolgens ging mijn relatie na negen jaar uit. Dat is heftig, zeker als je je hele twintiger jaren samen bent opgegroeid en ook nog samen muziek maakt. Hij zat (en zit nog steeds) als drummer in de band. Het is nu een jaar uit en ik merk dat de rust terugkomt. We zijn goed uit elkaar gegaan, maar zoiets gaat altijd met ups en downs. We hebben allebei ons best gedaan om elkaar niet uit ons leven te laten verdwijnen. We spelen nog steeds samen en dat willen we zo houden.”

Dat er wat verandert in de situatie lijkt duidelijk. “Muziek heeft nu een andere lading gekregen; het is een nieuwe vorm van verbinding. Als iets pijn doet, betekent dat niet dat je het moet vermijden. Toen alles nog vers was, speelden we ook samen. Dat was zwaar, zeker omdat de nummers daarover gaan. Maar juist dat gaf ook iets heel moois. We voelden allebei dat het waardevol was om samen door die pijn heen te gaan.”

“De songs van het album staan in chronologische volgorde. “Voor mij gaat het niet per se in sound maar in ieder geval in onderwerpen van redelijk licht naar vrij donker: het openingsnummer The Remedy is bijvoorbeeld nog licht catchy, maar I Am June (waarmee het album afsluit) vind ik het zwaarste nummer maar ook het mooiste nummer om te spelen.”

Ze ziet beperkingen als een kracht binnen het creatieve proces: “Als alles mogelijk is, waar begin je dan? Ik heb juist een duidelijk beeld van wat ik wil en hoe ik dat aanpak. Daar horen beperkingen bij. Als ik bijvoorbeeld een countryplaat wil maken, dan ga ik daar geen rockgitaren op zetten. Door keuzes te maken, creëer je focus en afbakening.”

Met Excelsior en MOJO aan haar zijde is er in essentie weinig veranderd. “Ik ben nog steeds dezelfde persoon. De dag vóór en na het tekenen bij een label ziet er eigenlijk hetzelfde uit. Je zet het soms op een voetstuk; het lijkt magisch en ongrijpbaar, maar uiteindelijk zijn het gewoon mensen. In het begin voelde het wel intens, alsof ik aan verwachtingen moest voldoen. Maar uiteindelijk draait het om muziek maken en dicht bij jezelf blijven. Het verschil is dat ik nu meer speel en dingen kan uitbesteden, al blijf ik wel een beetje een control freak. Ik bemoei me overal mee. Tegelijk is het fijn om een team om me heen te hebben dat steeds groter wordt en uit fijne mensen bestaat. Mijn onderbuikgevoel helpt me om te bepalen of iets klopt en of ik met de juiste mensen werk.”

“Natuurlijk heb ik dromen en ik durf groot te dromen. Alles wat lukt is mooi meegenomen. Als het niet zou lukken, zal ik daar niet wakker van liggen, zolang ik weet dat ik er alles aan heb gedaan. Tegelijk: als je niet groot droomt, gaat het nooit gebeuren.”

Haar dromen beginnen vorm te krijgen. “Ik ga veel verschillende dingen doen, vooral meer spelen met de band, en dat vind ik het allerleukst. Samen op pad en de nummers live brengen zoals ze op de plaat staan. Ik kijk uit naar festivals, zoals Motel Mozaïque en het festival met de Dawn Brothers, en naar mooie supports. En natuurlijk de supportshow voor Johan in de grote zaal van Paradiso op 25 april. Daar zal ik vast zenuwachtig voor zijn. Ik heb daar ooit eerder gestaan, lang geleden, bij een muziekwedstrijd. Toen speelde ik nog niet goed gitaar en ging ik bijna door de grond van de zenuwen. Ik ben bang voor een soort Pavlovreactie als ik daar weer binnenloop. Maar die gasten van Johan en Excelsior zijn allemaal leuke mensen, dus dat komt vast goed.”

Het album I Am June van Romy Liz Rose wordt uitgebracht door Excelsior Recordings.