Sarah McLachlan - Better Broken

Concord

Met haar derde en misschien wel beste album Fumbling Towards Ecstacy (prachtige titel!) beleefde Sarah McLachlan in 1993 haar internationale doorbraak, en werd ze ook in Nederland bekend. Behalve bij mij dus; ik stuitte pas onlangs op haar bijzonder fraaie nummer Reminds Me, een duet met Katie Gavin, die ik kende van haar solodebuut What A Relief dat ik eind 2024 besprak voor Heaven. Maar van Sarah McLachlan had ik nog nooit gehoord, ondanks dat het duet met Katie Gavin afkomstig is van wat alweer haar tiende (!) studioalbum is sinds 1988, Better Broken. Tja, je kunt niet alles luisteren of alle artiesten kennen, ook niet als recensent. Maar dat ik háár heb gemist reken ik mezelf aan. Niet alleen omdat McLachlan in 1999 een Grammy en maar liefst vier Juno’s met won voor haar album Mirrorball, maar ook omdat haar intieme en zeer persoonlijke liedjes over de hele wereld een trouwe schare bewonderaars kennen. Begrijpelijk, want (ook) Better Broken, haar eerste album met eigen werk in bijna tien jaar, is een bijzonder sterke plaat. Het album werd opgenomen in Los Angeles met Tony Berg en Will Maclellan als producers en een ‘all-star team’ aan musici, waaronder Wendy Melvoin (bekend van The Revolution, de begeleidingsband van Prince) en Matt Chamberlain (begeleider van o.m. Dylan en Bowie). Het hoogtepunt van Better Broken is wat mij betreft het ingetogen Gravity, over de moeizame relatie met haar volwassen dochter. Maar ook het eerdergenoemde Reminds Me en If This Is The End … zijn ijzersterke liedjes, die Better Broken voor mij tot één van de sterkste albums van 2025 maken. 

Roeland Smits