Recensie
Shelby Stone - Silveryear
Electric Velvet Records
Silveryear maakt op meerdere fronten indruk: de omvang (17 nummers), de variatie en de sterke productie. Maar bovenal is er de krachtige, bijna overweldigende stem van Shelby Stone. Ze weet wat ze wil en heeft iets te vertellen. De nog jonge Stone (23) geeft een nieuwe draai aan wat doorgaans ‘red dirt music’ wordt genoemd, een genre dat is geworteld in Texas en Oklahoma. In dat genre worden vaak namen genoemd als Willie Nelson en Waylon Jennings, iconische outlaw-artiesten. Modernere vertegenwoordigers zijn Turnpike Troubadours en Cross Canadian Ragweed. Stone past in de traditie, maar brengt een jongere, frisse energie. Met haar cowgirl-achtergrond vertegenwoordigt ze een nieuwe generatie vrouwelijke stemmen. Zelf noemt ze Joan Jett als belangrijke invloed, en dat hoor je. Voor dit album leunde Stone sterk op haar fanbase via crowdfunding, wat naast financiële steun ook een hechte band met haar publiek opleverde. Dat hoor je terug in de eerlijkheid van haar songs, die soms doen denken aan Morgan Wade. Het geluid is stevig, gitaar-gedreven en licht rockachtig. Toch draait alles om haar stem, krachtig, rauw en emotioneel geladen. Het openingsnummer Getting Mine zet de toon met vurige energie, krachtige zang en stevige gitaren. In Chaos laat ze haar kwetsbare kant zien, begeleid door slechts piano en gitaar. Hetzelfde geldt voor het ingetogen Let You Go, waarin ze spanning en rust moeiteloos combineert. Met haar kenmerkende blauwe haar voelt Stone zich zichtbaar thuis in de red dirt scene. Niet voor niets is ze al bestempeld als een ‘rising star’, maar met dit debuutalbum bewijst ze iets anders: ze is die fase eigenlijk al voorbij.
Michel Rodrigues