Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Joop van Rossem
wo 8 april 2026

Spencer Mackenzie - Empty Chairs

Recensie

Gypsy Soul

Spencer Mackenzie is een 25-jarige bluesrocker uit het Canadese Ontario die met Empty Chairs, ondanks zijn jeugdige leeftijd, al zijn vierde langspeler aflevert en in die tien jaar dat hij actief is meerdere prijzen in ontvangst mocht nemen. Hij maakte zijn opwachting al op het Ribs & Blues Festival in Raalte, maar dat heeft nog niet geleid tot grotere bekendheid in ons land. Dat zou toch wel moeten lukken met dit voortreffelijke nieuwe album, waarvoor hij zijn talent als gitarist/zanger ten volle laat zien. Alle songs kwamen uit zijn koker, waarvan vier in nauwe samenwerking met vader Richard. Ook opvallend is de belangrijke rol die leden van The Commoners (zelf ook een niet te onderschatten rootsrockband) spelen bij de totstandkoming van Empty Chairs: gitarist Ross Hayes Citrullo wierp zich op als producer, drummer Adam Cannon nam de meeste drumpartijen voor zijn rekening en Miles Evans-Branagh voorzang zijn vriend van fijne orgeltapijten. Aanbevolen liedjes zijn opener en titeltrack Empty Chairs, dat gelijkenissen vertoont met Joe Bonamassa, What You Do, Till I Get To You, Shoot Me Down en Won’t Find Her. Ook biedt het album een bijna onherkenbare versie van Rory Gallaghers Don’t Know Where I’m Going. De toekomst van de bluesrock is met Spencer Mackenzie in vertrouwde handen.

Joop van Rossem