Tara Clerkin Trio - Somewhere Good

World of Echo/Konkurrent

Een paar decennia na de Bristol triphopbeweging is er nu uit diezelfde havenstad Tara Clerkin Trio, bestaande uit Tara Clerkin, haar partner Sunny Joe Paradisos en diens jongere broer Patrick Benjamin. In hun benadering van geluid herken ik op momenten nog de erfenis uit die tijd, maar er is zoveel meer dat voorbijkomt.
In een eclectische mix bewegen ze zich tussen digitale gereconstrueerde beats, samples, kamerjazz, avant-pop, kraut-folk, folktronica, neo-psych en ambient, zowel melodisch al repetitief. De idiosyncratische muzikale schetsen bewerkstelligen een contemplatieve, intieme sfeer. In feite zijn ze onbevangen en daardoor ontvankelijk voor welke emotie er ook binnenkomt, dat zich vertaalt naar alle ruimte voor expressie.
Compositorisch kleuren ze alles mooi in om ze volledig te laten ademen. Via glitchy elektronica, blaasinstrumenten zoals klarinet, contrabas, percussie, akoestische gitaren, vibrafoon, keyboards en gevonden geluiden ontstaat er een fraai atmosferisch geheel. Het blijkt de ideale basis voor Clerkins subtiele vocalen, waarin ik de dromerigheid van Trish Keenan (Broadcast) of Alison Statton (Young Marble Giants) terughoor. Het geluid refereert op momenten wederom aan Broadcast, Movietone, Stereolab of zelfs soms aan de zachtaardige Scritti Politti-pop. Bij beluistering kwam ik tot het besef dat ze eigenlijk capabel zijn verschillende muzikale sferen en stijlen neer te zetten.
Somewhere Good is een ontsnapping aan het conventionele grijs van ons dagelijk bestaan, drogerend, melodisch en sensitief en vormt daarmee een indrukwekkende, hypnotiserende reis die sterk tot de verbeelding spreekt. Voor dromerige zomers maar ook de naderende herfstdagen vol mijmeringen.

Henk Rijkenbarg