The Black Crowes - A Pound Of Feathers

Silver Arrow

Hoewel ik de laatste zal zijn om te beweren dat het tijdperk van de rockmuziek voorbij is, wil dat niet zeggen dat ieder nieuw rockalbum om die reden per definitie niet meer relevant is. En het nieuwe Black Crowes album A Pound Of Feathers is wat dat betreft een prima bewijs voor die stelling, want wat een heerlijk potente plaat is dit. Al direct vanaf opener Profane Prophecy slaan de Atlanta-rockers je om de horen met onverbloemde Stonesy gitaarriffs, evenwel met zoveel vuur gebracht dat je er direct enthousiast van wordt en als dan na een halve minuut Chris Robinson met minstens zoveel inzet zijn stem geeft aan het vocale deel van het lied, is het zo goed als onmogelijk om niet mee te gaan in dit album dat zo’n beetje als een van de laatste der mohicanen rock ‘n roll brengt in ultima forma. Nieuwe gezichtspunten levert het allemaal misschien niet op, maar op de wijze waarop de broertjes Robinson c.s. hier hun muziek insteken, valt niets af te dingen, waarbij de heren niet alleen lof mag worden toegezwaaid vanwege de soulvolle, losse manier waarop zij welbekende rockstijlen bezigen, maar ook door de knappe wijze waarop zij deze doseren en afwisselen met liedjes die een ander, meer rootsy pad volgen. Na de eerste twee pure rockers, bouwen ze bijvoorbeeld met het half-akoestische Pharmacy Chronicles een beetje een rustpunt in, om daarna weer door te rocken op Do The Parasite!, waarna High And Lonesome weer een ingetogener half-akoestische rocker is, compleet met zigeuner-viool. Gevolgd door een korte halve ballade, geeft het A Pound Of Feathers een diepgang en variatie die het album alleen maar ten goede komt en de Stonesy-rockers ook nog beter doet uitkomen.

Eric van Domburg Scipio