The Last Waltz: 50 Jaar

Op 25 november 1976 vond in Winterland Ballroom in San Francisco het afscheidsconcert van The Band plaats met onder de vele gasten Bob Dylan, Joni Mitchell, Dr. John en Muddy Waters. De film die Martin Scorsese schoot op die gedenkwaardige avond verwierf een iconische status, net zoals de bijbehorende soundtrack. Precies vijftig jaar later brengt de Rotterdamse band The Dawn Brothers een ode aan The Last Waltz.

Tekst Louis Nouws Fotografie Han Ernest

Het eerbetoon van The Dawn Brothers, ook met de nodige gasten, trapt af op 25 november in Het Concertgebouw in Amsterdam. Daarna volgen nog diverse reprises in het land. Begin juni dook te band de studio in om een aantal nummers van The Band op te nemen voor een album dat tijdens de optredens te koop zal zijn. Wanneer wij ons in Amsterdam-Noord vervoegen is de eerste take van The Night They Drove Old Dixie Down met gastzangers Darryl Ciggaar en Cato van Dijck net vastgelegd.  

Later die middag zal het gezelschap zich ook nog op Ophelia storten, waarbij Van Dijck de leadzang doet. Tussen de bedrijven door licht gitarist Bas van Holt het project toe.

“We waren al een tijdje aan het nadenken over iets wat we als band in het theater konden doen. Iets met onze inspiratiebronnen. Dan komen wij al snel uit bij The Band, want die muziek vormt, over hoeveel we onderling ook van mening verschillen, onze gemeenschappelijke grond.”  

The Dawn Brothers bestaat naast Bas van Holt, uit drummer Rafael Schwiddessen, toetsenist Rowan de Vos en bassist Tammo Deuling. Live speelden ze af en toe al covers van The Weight, Don’t Do It en The Shape I Am In. 

“Je wilt echter een aanleiding om zo’n project aan op te hangen. Toen bedachten we dat het dit jaar in november precies vijftig jaar gelden is dat ze hun legendarische afscheidsconcert speelden. Dus kwam het idee op om The Last Waltz integraal te gaan uitvoeren. En dat gaan we ook doen, nagenoeg dan. We hebben onze boeker nog wel bij podia laten peilen of er interesse voor zou zijn, dat bleek het geval, en of er niet anderen met hetzelfde idee rondliepen.

Vervolgens zijn we rond gaan vragen: wie wil met ons meedoen? Want je hebt gasten nodig om de volle breedte van hun muziek goed te kunnen coveren. Die reikt, als je het geografisch wilt plaatsen, van New York tot Nashville en van Chicago tot New Orleans en Los Angeles. Dat ze zelf voor The Last Waltz Ronnie Hawkins en Bob Dylan uitnodigden lag natuurlijk voor de hand, maar om al hun inspiratiebronnen weer te geven vroegen zij ook zulke uiteenlopende artiesten als Muddy Waters, Eric Clapton, Bobby Charles, Joni Mitchell en Neil Diamond. En dan vergeten we er nog een paar.”

In de tien jaar dat de The Dawn Brothers inmiddels bezig zijn, hebben ze een heel eigen plek verworven in de Nederlandse rootsscene en veel muzikale vrienden gemaakt. Dat Pabo en Luka van de Poel van DeWolff zouden meedoen, was dan ook een min of meer uitgemaakte zaak, evenals de aanwezigheid van Tim Knol. Darryl Ciggaar kennen ze ook al een tijdje, hij vormt samen met zijn broer Dusty de band Minko, met overigens ook Tammo Deuling.

Darryl Ciggaar: “Ik ben opgegroeid met de muziek van The Band. Mijn vader, die ook rootsmuziek maakt met Charley Cruz & The Lost Souls, draaide dat heel veel. The Night They Drove Old Dixie Down is voor mij meer dan zomaar een nummer. Het roept de nodige emotie op.”

Ook voor Cato van Dijck sprak het vanzelf om mee te doen. “Met The Souldiers [de groep die ze samen met haar zus Sofie en broer Joost vormde voordat ze met My Baby furore ging maken, LN] speelden we veel roots en blues. Ook wij kregen dat van huis uit mee. Toen we op het conservatorium een stijloefening moesten doen, dat waren projecten om je horizon te verbreden, stelde ik een keer The Band voor. De meeste anderen kenden dat niet, al hoorde ik later sommigen zeggen dat die muziek hun alltime favorite was.”

De Britse bluesgitarist/zanger Ian Siegal komt uit het netwerk van drummer Schwiddessen, die in diens tourband speelt. Even hadden ze Bob Margolin op het oog, de gitarist van Muddy Waters. Van Holt: “Hij wilde in eerste instantie ook wel, maar bleek daartoe fysiek niet meer in staat. Hij is prominent te zien in de concertfilm, omdat er door technische beperkingen tijdens Mannish Boy maar één camera kon draaien.”

Heel graag hadden ze ook Amy Helm erbij gehad, de dochter van Levon. “We stonden laatst nog in haar voorprogramma. Maar zij heeft besloten geen muziek meer te zingen van haar vader. Gelukkig hadden we ook meevallers. Zo wilde Michelle David graag meedoen en kon ze tijd vrijmaken. En we zijn blij met zangeres Fleur Elman en Nico Dijkshoorn, die poëzie inbrengt. Via Dylan en het New Yorkse circuit waren er banden met beatdichters. We willen naast de muziek ook met verhalen, beelden en poëzie een mooie productie neerzetten.”

De eerste opname van The Night They Drove Old Dixie Down wordt boven, waar producer Frans Hagenaars zijn mengpaneel heeft staan, aandachtig teruggeluisterd.

Hagenaars: “Wat vinden jullie ervan?”

Van Holt: “Het is niet helemaal in control, maar het klinkt toch al heel goed.”

Hagenaars: “De energie benadert wel het origineel.”

Ciggaar: “Ik moest wel een beetje pushen, omdat ik mezelf niet goed kon horen.”

Hagenaars: “Zing je liever met een koptelefoon op?”

Ciggaar: “Nee dat vind ik niet fijn.”

Hagenaars: “Ik heb er een die halfopen is.”

Ciggaar: “Nee, nee.”

De Vos: “Piano, bas en drums klinken al heel goed.”

De tweede take wordt opgenomen, nadat Hagenaars tweemaal met zijn voet op het plafond heeft gestampt. Dat is het signaal waarmee in deze studio oldschool maar doeltreffend wordt gecommuniceerd. Het verhoogt in ieder geval de stemming in de opnameruimte beneden.

“Frans, kunnen we!”

Boem, boem.

Uiteindelijk worden drie takes vastgelegd. De keuze valt op de tweede, omdat daar de zang het best uit de verf komt. 

The Dawn Brothers en gasten - 50 Years The Last Waltz: 25 november 2026 in Het Concertgebouw en daarna op diverse podia in het land. Zie voor de speellijst www.dawnbrothers.com