Flora Hibberd - Mammoth

22twenty

Flora Hibberd was eerder dit jaar te zien en te horen tijdens ESNS 2026 in Groningen. In de Bovenzaal van de Oosterpoort, een plek waar vaak spannende en eigenzinnige acts worden geprogrammeerd, maakte de singer-songwriter indruk. Inmiddels heeft ze haar tweede album uitgebracht: Mammoth. Over het album zegt Hibberd: ‘Als ik loop, trekken stemmingen door me heen zoals het weer. Mammoth is een wandeling door het park, een voortdurende transformatie. Geesten dwalen door de buurt en ik doe hetzelfde.’ Die omschrijving past goed bij het album. Mammoth nodigt uit, verrast en geeft voortdurend aanleiding tot reflectie. Het is een plaat die je ademloos kunt beluisteren en waarbij je telkens nieuwe details ontdekt. Hibberd komt oorspronkelijk uit Londen, maar woont inmiddels al tien jaar in Parijs. Daarmee heeft ze zich enigszins buiten de gebruikelijke Britse muziekinfrastructuur ontwikkeld.

Dat hoor je terug in haar muziek. Haar songs voelen regelmatig alsof ze vanuit een kleine, persoonlijke wereld naar de buitenwereld kijkt. Ook haar achtergrond als vertaler, gespecialiseerd in kunstgeschiedenis, lijkt door te klinken in de manier waarop ze observeert en haar teksten vormgeeft. Nog maar een jaar geleden verscheen haar debuutalbum Swirl, dat veelal werd omschreven als indie-folk of artrock. Met Mammoth zet Hibberd een duidelijke volgende stap. Indie-folk is het zeker niet meer. Dit zijn uitstekend gearrangeerde popsongs, rijk geproduceerd maar nergens overdadig. De productie zit vol interessante vondsten: smaakvolle blazerspartijen, opvallende gitaarloopjes en subtiele variaties, achtergrondvocalen met veel ahs, ohs en yeahs, maar ook Hibberds eigen stem. Die klinkt beheerst en typisch Engels, maar juist door die ogenschijnlijke afstandelijkheid kan ze veel uitdrukken. De nummers blijven ondertussen toegankelijk en melodieus. Ze zijn ook altijd meezingbaar.

In de muzikale ontwikkeling van Mammoth speelt Ben Lanz een belangrijke rol. De multi-instrumentalist, bekend van zijn werk met onder anderen The National en Beirut, is betrokken bij de productie en speelt op verschillende nummers mee. Zijn aanwezigheid draagt bij aan de muzikale verbreding van Hibberds geluid. Ook Sufjan Stevens is op het album te horen: op Perfect Ripple zingt hij op de achtergrond mee. Het past bij de sfeer van de plaat, waarin stemmen, personages en als het ware rondzwervende geesten voortdurend opduiken. De variatie op Mammoth is groot. En vrijwel overal zijn sterke melodieën te vinden. Neem Shelley, een uptempo nummer waarin pedal steel voor een warme, bijna lichtvoetige sfeer zorgt. Hibberd richt zich rechtstreeks tot de dichter Percy Bysshe Shelley: “Speak to me Shelley, say what you mean.” Het is tegelijk speels en licht absurd. Met Ache lijkt ze vervolgens een jaren 80-song binnen te stappen. De ritmische drums en het grote elektronische geluid geven het nummer een heel andere dynamiek. Het titelnummer Mammoth vormt vervolgens het muzikale manifest van de plaat. Bij vlagen roept het herinneringen op aan Echo Beach van Martha & the Muffins.

Met haar donkere, herkenbare timbre vormt Hibberds stem hier het menselijke middelpunt in een voortdurend bewegende en enigszins onrustige omgeving. Juist de teksten maken het album Mammoth interessant. Waar de muziek soms nog vertrouwd of traditioneel kan klinken, zijn de teksten dat allerminst. Hibberd vertelt niet noodzakelijk een verhaal. Ze werkt eerder met beelden, observaties en associaties. Een terugkerend gevoel is vervreemding: het idee dat je je beweegt door een moderne wereld die tegelijkertijd vertrouwd en vreemd aanvoelt. De mammoet is daarbij een treffende metafoor. Een dier dat uit onze wereld verdwenen is, maar nog altijd in onze verbeelding rondloopt. Zo werkt ook deze plaat: het verleden, het heden, mensen en herinneringen lijken voortdurend als geesten door de songs heen te bewegen.

Mammoth is daardoor bij uitstek een album om mee naar buiten te nemen. Zet de koptelefoon op, loop door de duinen, het bos of over de heide en laat de plaat zijn werk doen. De songs nestelen zich langzaam in je hoofd. En daar kom je voorlopig niet meer vanaf. Gelukkig maar.

Michel Rodrigues