Tim Knols Tom Petty Tribute in reprise

Op 4 januari gaven Tim Knol en zijn Wandering Hearts het nieuwe muziekjaar een daverende start met een (vooralsnog eenmalig) eerbetoon aan Tom Petty. Op veler verzoek werd ruimte in de agenda gevonden voor twee reprises. Op zondag 9 augustus is deze bijzondere show (als onderdeel van ‘Walk On’) te zien in Openluchttheater Caprera in Bloemendaal. Op zondag 4 oktober staat de club in SPOT/De Oosterpoort in Groningen. Eddie Aarts interviewde Knol over zijn held Petty en de voorbereidingen van de tribute.

Tekst Eddie Aarts

“Ik vind het heel leuk om elke paar jaar zo’n eerbetoon te doen. In 2014 deed ik dat voor het eerst met Bob Dylan en in 2023 was er een avond ter gelegenheid van Gram Parsons’ vijftigste sterfdag. Die deed ik met een heleboel special guests en daar heb ik veel goeie reacties op gehad. Maar ik ben eigenlijk niet zo voor coverbands en ik hoef niet veertig keer met zo’n repertoire op pad. Maar ik vind het wel heel leuk om een of twee keer – met een paar try-outs – zo’n show neer te zetten. En Tom Petty was voor mij een heel logische derde. Want nadat ik tijdens mijn muzikale opvoeding met hem in aanraking kwam, is dat een grote liefde geworden. Ik vind hem een waanzinnige liedjesschrijver en ik houd enorm van zijn sound. Sterker nog, ik denk dat mij eigen platen als Light Years Better of Cut The Wire daar sterk door zijn geïnspireerd. Dus het lag voor de hand hem een keer uit te lichten.”

Die inspiratie werd des te groter nadat Tim het laatste optreden van Petty in ons land bijwoonde. “Ik had van huis uit al het nodige van zijn muziek meegekregen – ook van de Travelling Wilbury’s. Daar was Tom natuurlijk een van de leden, maar op het geluid drukt hij wat mij betreft toch een stevig stempel. Ik zag hem spelen in de Heineken Music Hall en dat was eigenlijk een beetje gênante vertoning, omdat er nog héél veel plek in de zaal was en er dus weinig kaarten waren verkocht. Die werden voor de deur weggegeven. Maar ik had met wat vrienden keurig kaartjes gekocht en het concert blies me volledig omver. Ik vond het een waanzinnige avond – niet wetende dat hij daarna nooit meer zou komen. Dat maakt het allemaal nog extra wrang. De setlist die avond… Hij begon met Listen To Her Heart en daarna was het een uur of twee hit na hit. En dat was zoiets waar ik tijdens de voorbereidingen van ons concert verbaasd over was; hoe veel bekende liedjes Petty eigenlijk heeft.”

Zelfs de radioluisteraar of popliefhebber kon inderdaad niet helemaal om Petty heen, want nadat Refugee in de zomer van 1980 zeven weken in de top 40 bivakkeerde schopten ook A Face In The Crowd (1990) en Mary Jane’s Last Dance (1993) het tot die hitlijst. Stop Draggin’ My Heart Around en The Waiting (1981) en Free Fallin’ (1990) haalden de tipparade. Maar het is de vraag hoe sterk zijn reputatie in Nederland precies is. “Ten tijde van dat concert had ok zeker mijn twijfels. Maar sinds ik weet dat ik de tribute ga doen, merk ik dat er toch wel heel veel liefhebbers zijn.”
 
Dat Petty soms als een soort tweederangs Springsteen wordt afgedaan herkent Knol, maar hij maakt er direct korte metten mee. “Ze vertegenwoordigen eigenlijk de twee uitersten van Amerika hè. Ik vind Springsteen duidelijk Eastcoast en Petty wel heel erg Westcoast. En ik ben nu eenmaal heel erg van die Westcoast sound. Bij Petty hoor je knipogen naar The Byrds – heel erg jingle jangle; 12-string en rammelende gitaren, daar krijg ik al snel kippenvel van. Hij wordt nooit met Big Star vergeleken, maar in mijn ogen is ie ook een van de grondleggers van de powerpop.”

Voor de setlist koos hij zelf natuurlijk zelf zijn favorieten, maar via een poll op zijn website mocht ook het publiek nummers nomineren. “Daar kwamen best veel reacties op. Veel voorspelbare, Refugee bijvoorbeeld, maar ook best wat aardige verrassingen. Een nummer als Face In the Crowd stond niet op mijn lijstje, maar werd wel veel aangevraagd via de poll.”
Uiteindelijk werd een flink aantal songs geselecteerd en ingestudeerd. Dat leverde verrassend weinig problemen op. “We hebben maar één nummer een iets andere toonsoort gegeven. Het verbaasde mij ook, maar de originele toonzettingen pasten verder allemaal bij mijn stem. Ik zit in dezelfde regionen als Tom en dat is maar goed ook, want we merkten dat de nummers vallen of staan bij hun arrangementen en sound. Ze zijn bijna even precies opgebouwd als klassieke stukken en wanneer je dan partijen anders gaat spelen, klopt het niet meer.”
Daar waren we vrij snel achter; je moet er gewoon niet mee klooien. Wanneer je een Neil Young nummer speelt en je speelt een gitaarsolo iets anders, dan kan dat echt wel. Daar kun je wat vrijheid nemen. Maar met de gitaarpartijen van Mike Campbell moet je dat niet doen. Die zijn te uitgekiend.”
 
Toen Tom Petty in 2017 overleed, schreef het Parool een In Memoriam onder de kop ‘De fan die rockster werd’. Een rake constatering, want Petty doorspekte zijn livesets geregeld met covers. En opnamen als die op de boxset Live at the Fillmore 1997 (de band speelde er twintig avonden) laten ook direct horen met hoeveel klasse én enthousiasme hij dat deed. Ik zie daar beslist een overeenkomst met Tim Knol, want ook die verrast zijn publiek geregeld met nummers van muzikanten die hem op enigerlei wijze inspireren en breekt maar al te graag een lans voor hun – voor velen obscure – repertoire.

Knol noemt Petty na die vergelijking direct een groot muziekconnaisseur. Diens invloed op zijn eigen muziek en geluid noemde hij al, maar hij voegt nog iets toe: “Ik vind het ook tekstueel akelig goed wat hij doet. Hij kan zulke mooie verhalen vertellen; soms zijn het net kleine boekjes die je voorgeschoteld krijgt. En hoe hij zich verplaatst in andere personages, dat vind ik zó gaaf van hem. Dat is iets wat ik zelf nog wel iets meer zou willen leren.”
 
De Petty tribute wijkt ook af van de twee voorgaande tributes, omdat Tim Knol de klus ditmaal klaart met zijn eigen band, The Wandering Hearts. Toetsenist Paul Bond wordt daaraan toegevoegd, maar dat zat al een poosje in de pen en hij zou hem er ook graag op zijn volgende plaat bij hebben. “Paul is bovendien een echte muzieknerd, die je dit ook qua sound echt kunt toevertrouwen.” Gelukkig maar, want Heartbreakers-toetsenist Benmont Tench was sinds de oprichting een van de hoekstenen van Petty’s begeleidingsband. Het instrumentarium kent hoe dan ook een paar smaakmakers “De 12-snarige gitaar is heel belangrijk in dit oeuvre. David (Gram) speelt die elektrisch, ikzelf in een paar nummers akoestisch. In een nummer als Into The Great Wide Open zit zo’n stukje. Simpel maar effectief. Het is indrukwekkend als je een poosje geen 12-string speelt en ’m dan in zo’n song aanslaat… dat komt hard aan!”

Ook drummer Kees Schapers heeft zijn huiswerk heel goed gedaan. “Vooral de door Jim Keltner ingespeelde dingen uit de jaren negentig zijn heel specifiek. We hebben vooral  geprobeerd de sound heel goed te doen, maar niet zoals The Analogues per se met dezelfde instrumenten. Ik zou het best willen hoor en heb nog even gekeken naar zo’n mooie Rickenbacker, maar die zijn onbetaalbaar joh. Voor één zo’n show. Misschien mag ik er nog een lenen van iemand. Anne Soldaat heeft een mooie; die ga ik toch nog eens even bellen”, lacht hij

Als voorbereiding speelde de groep een flink deel van het repertoire al voor een bescheiden publiek tijdens een paar try-outs. “Het is heel goed om om de maand of zo zo’n show te spelen en daar tussendoor een paar keer te repeteren. Vooral voor de teksten ook. Ik kan die honderd keer thuis oefenen, maar wanneer ik ze speel voor publiek blijven ze veel beter hangen. Dat heb ik altijd gehad; met mijn eigen werk en met covers. Drie keer live en het zit erin.”
 
Maar geen stoet gasten dit keer.  “Ik had niet direct mensen in het hoofd om hiervoor te vragen, maar vooral ook om de vaart van de show erin te houden is het goed om het nu eens zonder al die wissels te doen. Ik ga ook veel minder praten tussendoor. Het wordt echt een rockconcert. Iemand als Neil Young kun je nog gewoon zien spelen en dat was ook onlangs nog steeds krankzinnig goed. Maar met Petty kan dat niet meer. Het zou heel leuk zijn als we mensen een beetje het idee kunnen geven hoe dat eraan toeging.”

Tim Knol & The Wandering Hearts - Tribute to Tom Petty: 8 augustus in Caprera, Bloemendaal; 4 oktober in De Oosterpoort, Groningen