Zoh Amba - Eyes Full

Matador

Voordat dit album mijn pad kruiste, kan ik niet zeggen ooit eerder van Zoh Amba gehoord te hebben. Aan hetgeen ik over hun lees, begrijp ik echter dat Amba in de wereld van de avant-garde jazz al een behoorlijk naam voor zichzelf heeft opgebouwd als onverschrokken tenorsaxofonist die met grootheden als David Murray en John Zorn heeft samengewerkt en al vier avant-jazzalbums op hun naam bleek te hebben staan. Wat Eyes Full een opvallend andersoortige plaat maakt, aangezien Amba zich hier opeens als singer-songwriter presenteert, zowel akoestisch en folky, als op meerdere nummers ook elektrisch en indie.

Onverschrokken klinkt Amba daarin alom en wie met name op zoek is naar een lieflijke singer-songwriter raden we snel aan een deurtje verder te zoeken, want zelden hoorde ik een singer-songwriter zo desperaat bezig iedere vorm van lieflijkheid uit te bannen. En dat geldt ook voor Amba’s zang die geen enkele poging doet om mooi over te komen, maar een goudeerlijkheid bezit die je mogelijk kunt herkennen van vooroorlogse blues-opnamen, maar dan nog een tikkeltje ruwer opgezet. Daarmee is Eyes Full geen plaat voor een groot publiek, maar wel een die intrigeert en de doorzetter beloont die niet terugdeinst van liedjes en zang die geen enkele poging doen mooi over te komen, maar daarin juist zo oprecht mogelijk zijn.

Eric van Domburg Scipio