Sommige artiesten blijven altijd bestaan, zelfs wanneer ze al decennia niet meer onder ons zijn. Ik was een kind toen Elvis Presley stierf. Het was het eerste sterfgeval waarmee ik werd geconfronteerd. Mijn moeder vertelde het me. Ik was ontroostbaar. En dat ben ik, vreemd genoeg, in zekere zin altijd gebleven. Dat zijn muziek, net als de mythe, tijdloos is, zag ik afgelopen weekend in de bioscoop waar ik genoten heb van EPIC: Elvis Presley in Concert van de Australische filmregisseur Baz Luhrmann. Het toont Elvis in bloedvorm tussen 1970 en 1972 in Las Vegas.
Lees meer...
Zolang ik me kan herinneren, schrijven muziekbladen (Muziek Parade, Muziek Express en Oor) over de oorsprong van rock and roll en wie er eerder was, Bill Haley of Elvis Presley. Was Bill Haley met zijn Comets nu de Father en Elvis de King of Rock and Roll? Daarnaast blijft de strijd om de herkomst van deze muziekstijl de gemoederen bezighouden. In Heaven van juli en augustus 2020 verwondert Flip van der Enden zich over het feit dat “na vijfenzestig jaar de geleerden het er nog steeds niet over eens zijn wat nou de eerste rock ‘n’ rollplaat is.” En natuurlijk kan deze kamergeleerde – ik treed immers niet meer op – het niet laten ook deel te nemen aan deze discussie.
Lees meer...