Abigail Lapell: 'Zingen is erg dwingend'

Ze heeft een prachtige stem, schrijft songs vol zeggingskracht, is nog niet zo lang geleden moeder geworden en heeft haar recente album gewijd aan haar zwangerschap. Abigail Lapell is een indrukwekkende Canadese songwriter die vooral fans van Natalie Merchant zal aanspreken.

Tekst Kees van Wee

'Zoeken, zoeken, zoeken… en het net niet vinden. Naarmate je ouder wordt en je kasten voller en voller raken met lp’s en cd’s wordt het steeds moeilijker nieuwe muziek te ontdekken die je écht wat zegt, dat is althans mijn ervaring. Maar dan veer ik ineens overeind. Wat een fantastische stem heeft deze Canadese singer-songwriter, wat een prachtige songs, wat een zeggingskracht.' Zo begon in 2019 mijn recensie in Heaven magazine van Getaway, het derde album van Abigail Lapell. Ik had haar ontdekt via Radio Free Americana, waar ik indertijd geregeld naar luisterde, en het album eindigde op twee in mijn jaarlijstje (na Pop Circles van Richard X. Heyman).
 
Prairie noir
Folk noir, dat was de term die je toen geregeld tegenkwam als je haar naam googelde. Inmiddels spreekt haar site van 'prairie noir'. Die termen kloppen goed. Geen vrolijke muziek maar emotievolle songs die je raken en geregeld ontroeren. Emotievolle teksten ook. Zo gaat het nummer Gonna Be Leaving naar haar eigen zeggen over de relationele spagaat tussen onafhankelijkheid en commitment, tussen je best doen om het te laten werken en vertrekken, wat dan uiteindelijk toch niet lukt. Relaties, en de onvermijdelijke eindigheid daarvan, speelden sowieso een belangrijke rol op Getaway, wat niet zo vreemd is aangezien ze zich toen net had verloofd.
 
Zwangerschap
Inmiddels zijn we zeven jaar verder. Abigail Lapell maakt nog steeds prachtige muziek. En ze is nog niet zo lang geleden moeder geworden. Daar ging een moeilijke weg aan vooraf, met IVF-behandelingen en een miskraam, die ze kreeg tijdens een optreden zonder precies te beseffen wat er gebeurde.
 
Shadow Child
Haar zwangerschap vormt het thema van haar indrukwekkende nieuwe, zevende album Shadow Child, dat negen nummers telt, één voor iedere maand. 'De titel ontstond toen ik veel naar de echo's van ons zoontje keek', vertelde ze onlangs aan Marcel Haerkens, toen die haar interviewde voor ons magazine (#5 2026). 'Zo'n echobeeld is eigenlijk een schaduw. Je ziet iemand die tegelijkertijd heel dichtbij is en toch nog ongrijpbaar blijft. Je voelt je intens verbonden met dat kindje, maar tegelijkertijd ken je hem nog helemaal niet.'
 
Metaforen en droombeelden
Abigail Lapell was vanaf het begin heel open over haar IVF-traject en miskraam, en toen Heaven haar vroeg hoe ze bepaalt wat ze wel en niet wil prijsgeven in haar songs vertelde ze helemaal geen letterlijke schrijver te zijn. 'Als ik over zulke persoonlijke onderwerpen schrijf, doe ik dat liever via metaforen of droombeelden. Niet omdat ik het onderwerp wil vermijden, maar omdat dat nu eenmaal mijn manier van schrijven is. Misschien bescherm ik daarmee ook wel mezelf. En misschien bescherm ik ook de luisteraar. Ik wil niet dat iemand die zelf midden in een vruchtbaarheidstraject zit of net een verlies heeft meegemaakt zich overvallen voelt.'
 
Eerste levensbehoefte
Voor Abigail Lapell is zingen een eerste levensbehoefte. 'Zingen is erg dwingend, als honger of een soort fysieke verslaving', vertelt ze in 2024 aan 15questions.net, kort nadat ze haar album Anniversary had uitgebracht. Dat was het eerste album met een song die vrijwel volledig bestond uit vocalen. 'We namen het nummer op terwijl we in een cirkel stonden in het midden van de kerk waar de opnames plaatsvonden, en het was zo prachtig, heel anders dan alles wat ik ooit tijdens opnames had ervaren.'

Cowboy Junkies, Natalie Merchant
Opnames in een kerk, dat doet denken aan de onvolprezen Trinity Sessions van Cowboy Junkies. En dat herinnert me eraan dat ik in mijn eerdergenoemde recensie refereerde aan Cowboy Junkies. En vooral ook aan het allerbeste werk van Natalie Merchant, ook qua zang, want net als Merchant heeft Lapell zo'n zeldzame, warme stem die je recht in je hart raakt.
 
Onopvallende teksten
Als haar tijdens het interview met 15questions wordt gevraagd wat een tekst volgens haar goed maakt, antwoordt ze dat goede teksten vooral teksten zijn die je nauwelijks opmerkt. 'Ze klinken tijdloos of natuurlijk, alsof ze op organische wijze zijn ontstaan en als puzzelstukjes in elkaar grijpen. Zelf ben ik nogal een formalist; doorgaans schrijf ik bij een specifieke melodie, dus ik ben altijd op zoek naar een bepaalde klinkerklank, een klemtoonpatroon of rijmschema dat precies aansluit bij de muzikale frasering.'
 
Onzinwoorden
Voor veel singer-songwriters begint een song met de tekst. Bij Abigail Lapell werkt het andersom. 'Meestal begin ik met een melodie – waarbij ik in abstracte klanken zing – en komt de tekst pas tegen het einde van het proces aan bod. Vaak neem ik die versies met onzinwoorden op en luister ik ze terug om lettergrepen te ontcijferen en klanken samen te voegen die goed lijken te passen. Voor mij zijn de woorden dus nauw met de muziek verweven; ze weerspiegelen meestal een bepaalde sfeer of een bepaald gevoel, in plaats van een expliciet verhaal te vertellen.'

Troost en rust
Uiteindelijk is de tekst van haar songs natuurlijk wel erg belangrijk voor haar. Veel sterker dan sommige andere artiesten willen singer-songwriters immers iets vertellen, en vaak ook is er een mening of boodschap. Wat, vroeg Marcel Haaerkens haar in het eerdergenoemde interview, hoopt ze dat mensen uiteindelijk meenemen? Haar antwoord: 'Troost. Dat is eigenlijk het eerste woord dat in me opkomt. Ik hoop dat mensen zich door deze liedjes even gedragen voelen. Dat ze rust vinden, ook wanneer de onderwerpen niet per se geruststellend zijn. Er staan een aantal slaapliedjes op de plaat. Het idee van iemand die voor een ander zingt om veiligheid te bieden spreekt me enorm aan. Tenslotte schrijf ik ook de muziek die ik zelf graag zou willen horen. Muziek waarin je even kunt schuilen.'
 
Abigail Lapell live: 5 november in Café De Amer, Amen; 6 november in Mariakerk, Nisse; 7 november op Take Root, De Oosterpoort, Groningen; 8 november in Thiemeloods, Nijmegen; 10 november in TivoliVredenburg, Utrecht (uitverkocht).