Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Pieter Wijnstekers
za 18 juli 2026

Ana Roxanne - Poem 1

Recensie

kranky

De Californische zangeres en componiste Ana Roxanne kreeg al van jongs af aan haar liefde voor muziek mee van haar Filipijnse ouders, al was het haar eigen nieuwsgierigheid die haar op het pad bracht van jazz, koor- en Hindoestaanse muziek en die haar deed besluiten verder te studeren in elektronische en meer experimentele muziek. Dat haar debuutalbum, Because Of A Flower uit 2020 al deze stijlen vertoonde was niet meer dan logisch, al gaf Ana Roxanne een ambient-draai aan het geheel waardoor er toch een eenheid uit ontstond. Op opvolger Poem 1 laat Ana deze ambient- elementen evenwel zo goed als los en concentreert ze zich helemaal op haar zang en liedjes, in dit geval negen grotendeels verstilde ballades die al bijna van zichzelf een ambientsfeer oproepen, en tegelijkertijd zowel bloedmooi zijn als haar kwetsbaarheid laten zien. In de handen van menigeen zou dit behoorlijk saai kunnen uitpakken, maar dankzij Ana’s talent weten haar fraaie, slepende melodieën doorlopend te betoveren.

Pieter Wijnstekers