Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Joop van Rossem
di 17 februari 2026

Ash - Ad Astra

Recensie

Fierce Panda/Mattan

Het Noord-Ierse kwartet Ash kende een majestueuze entree in de muziekwereld: hun debuutalbum ‘1977’ stoomde in het Verenigd Koninkrijk in het jaar 1996 meteen door naar de toppositie en dat kunstje herhaalde de band in 2001 met ‘Free All Angels’. Aan deze kant van de Noordzee was het succes stukken minder want hun mix van poppunk, Britpop en (alternatieve) rock trok maar weinig zieltjes. Het inmiddels tot een trio gereduceerde Ash na het vertrek van Charlotte Hatherly, presenteert met ‘Ad Astra’ haar negende album en dat is toch weer een lekker beluisterbare collectie van twaalf liedjes waarmee frontman Tim Wheeler aantoont nog steeds hofleverancier te zijn van aanstekelijke poprocksongs met heerlijke melodielijnen en aanstrekkelijke hooks. Wat te denken van het lichtjes naar The Smiths lonkende Which One Do You Want?, het stampende Fun People (waarop Blurs Graham Coxon zich meldt op gitaar en als vocalist), het met een onweerstaanbaar refrein opgesierde Give Me Back My Love, knallende poppunksongs zoals Hallion, Jump In The Line (cover van Harry Belafonte ?!) en Keep Dreaming en het opzwepende titelsuk, opnieuw met bijdrage van Graham Coxon. Het is duidelijk nog veel te vroeg om Ash af te schrijven!

Joop van Rossem