Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Pieter Wijnstekers
zo 1 maart 2026

Benjamin Biolay - Le Disque Bleu

Recensie

Virgin/Universal Musique France

Ik moet eerlijk bekennen de Franse chansonnier Benjamin Biolay niet meer zo strak te volgen als 20-25 jaar terug toen deze ‘nieuwe Serge Gainsbourg’ net begon en de ene na de andere meesterlijke plaat afleverde. Nog altijd heel productief, levert hij minstens elke twee jaar wel een nieuw album af. Het nieuwe dubbelalbum Le Disque Bleu telt zelfs vierentwintig liedjes die zijn talent weer volop onderstrepen. Er zit er niet één nummer tussen dat niet de moeite is. Fraai hardcover uitgegeven met een dik ingenaaid boekje met alle info, teksten en mooie foto’s, is Biolay met Le Disque Bleu duidelijk niet over één nacht ijs gegaan. Met zijn warm gebronsde stem geeft hij alle liedjes een melancholieke inslag die op alle mogelijke manieren wordt ingevuld, van heel ingetogen tot behoorlijk swingend en van Frans traditioneel tot bossa nova-achtig, maar ook moderner. Waar hij voorheen toch altijd als een echte Parijzenaar zijn chansons invulde, lijkt hij nu naar de Côte d’Azur te zijn verkast en geeft zijn liedjes, ondanks hun weemoedigheid, een bepaalde zonnige lichtheid mee, waar het heerlijk is om in mee te gaan. Vanuit Nederland valt het niet altijd mee om de Franse muziek een beetje te volgen, maar met Benjamin Biolay tast je eigenlijk nooit mis, want van de jongere garde levert hij al zo’n vijfentwintig jaar steevast kwaliteit af.

Pieter Wijnstekers